Cornelius a Lapide
Index
Prooemium
Daniel, nobilis propheta, partim vaticinatur de successione quatuor monarchiarum mundi, scilicet Babyloniorum, Persarum, Græcorum et Romanorum: item de septuaginta hebdomadibus, de Christo, de resurrectione, de excidio urbis et orbis, de Antichristo, de judicio. Unde Daniel apte Hebraice significat judicium Dei; aut, ut S. Hieronymus vertit, judicavit me Deus: multiplicia enim Dei judicia, præsertim circa varios reges et regna, hoc opere describit. Partim historiam sui temporis contexit: scribit enim gesta ab anno 3 Joakim, regis Juda, usque ad 3 annum Cyri: quo etiam tempore floruit Jeremias et Ezechiel. Eodem tempore Romanis imperabat Ancus Martius, et Tarquinius Priscus; Medis Astyages et Cyaxares, Babyloniis Nabuchodonosor, Persis Cyrus, Lydis Crœsus, Siculis Phalaris. Eodem tempore floruerunt septem Græciæ sapientes; et nobiles tres poetæ, scilicet Stesichorus, Alcæus et Sappho poetria: tunc etiam cœptum est coli Dodonæum oraculum. Denique tunc tria regna, Assyriorum, Judæorum et Chaldæorum, tresque eorum metropoles, scilicet Ninive, Jerusalem et Babylon, eversæ sunt. Ita Pererius. Vide dicta Præfat. in Ezechiel. Quæst. II, in fine.
Quaestio I: Quis Fuerit Daniel?
QUÆRES primo, quis fuerit Daniel? Respondeo primo: Daniel ortus est ex tribu Juda, puta ex stirpe regum Juda, ut patet cap. I, 3. Patria illi fuit Bethoron superior, inquiunt Dorotheus et Epiphanius, quæ est in sorte Ephraim juxta Emmaus, distatque novem milliaribus ab Hierosolyma.
Secundo, Daniel puer captus est cum Joakim rege anno 3 regni ejusdem, qui fuit annus I regni Nabuchodonosoris, atque ab eodem ductus est in Babylonem. Pererius censet eum tunc fuisse decem annorum, Maldonatus viginti: idque verius est, et satis colligitur ex cap. I, 3 et seq. Unde sequitur natum esse Danielem sub annum 15 regni Josiæ regis Juda, qui fuit annus mundi 3320, ante Christum annus 630.
Tertio, Daniel cœpit prophetare juvenis: juvenis enim judicium senum peregit, in quo eos convicit, et Susannam pudicam a morte liberavit, ut patebit cap. XIII, 45. Quod enim aliqui putant duos fuisse Danieles, unum de tribu Levi, qui Susannam liberavit cap. XIII, et draconem occidit, Belumque evertit cap. XIV; alium de tribu Juda, qui reliqua hujus libri gesserit et scripserit, falsum est, uti ostendam cap. XIV, 30.
Quarto, interpretatus est Daniel somnium regis Nabuchodonosoris, tam primum cap. II, quam secundum cap. IV, annum agens 55. Visionem cap. VII, habuit anno ætatis 63. Visionem vero, cap. VIII, vidit annum agens 63. Scripturam manus in pariete scribentis, annum natus 96, explanavit. Anno 97, qui primus fuit Darii regis Medorum, tempus Messiæ adventus et mortis, 70 illis hebdomadis cap. IX comprehensum, divinitus ei patefactum est. Visiones quæ memorantur in capitibus X et XI contigerunt anno 3 Cyri, id est anno Danielis 101.
Quinto, computat Pererius Danielem mortuum esse anno ætatis 138. Natus est enim juxta ipsum anno Josiæ 25, qui deinde adhuc regnavit sex annis, scilicet usque ad annum 31. Post Josiam regnavit Joachaz tribus mensibus; post Joachaz, Joakim 11 annis; post Joakim, Joachin tribus mensibus; post Joachin, Sedecias 11 annis; post quem secuta est captivitas Babylonica 70 annorum usque ad Cyrum: post captivitatem regnavit Cyrus 30 annis; post Cyrum Cambyses 8 annis; post Cambysem Magi uno anno; post Magos Darius Hystaspis, cujus 1 anno (si credimus Isidoro, lib. De Vita et obitu Prophet.) mortuus est Daniel in Babylone. Jam adde annos hos omnes, invenies 138; tot ergo vixit Daniel. Ita Pererius. Verum hæc enormis est ætas hominis, et illo sæculo inaudita. Unde alii censent Danielem non excessisse annum centesimum. Ipsi enim putant captivitatem Babylonicam 70 annorum inchoandam esse non a captivitate Sedeciæ, sed a captivitate Joachin, uti ostendi Jerem. XXIX, 10; et ita hic demendi sunt anni undecim regni Sedeciæ: illi enim in annis 70 captivitatis involventur. Rursum iidem putant Cyrum post captivitatem non regnasse 30; sed tantum tribus annis; ita ut eversa Babylone jam
factus monarcha, tantum 3 annis regnarit. Unde et Daniel tantum primi et tertii anni Cyri meminit, scilicet ab eversa Babylone: hanc enim sub finem vitæ evertit, uti docent historici. Demendi ergo sunt ex annis Cyri omni 27, quibus durante captivitate Babylonica regnavit. Jam adde 27 et 11, habebis 38, quos deme ex annis 138 (tot enim Pererius Danieli consignat), remanebunt anni 100 vitæ Danielis. Adde sacram Scripturam post 3 annum Cyri non meminisse Danielis; ex Scriptura ergo tantum elicere possumus Danielem vixisse 91 annos; tot enim sunt a 25 Josiæ ad 3 Cyri. An, et quantum ulterius vixerit Daniel, non liquet, nisi quod Isidorus eum vixisse dicat ad initium regni Hystaspis; quod si verum est, sequitur Danielem ad centesimum annum pertigisse. Hæc juxta Pererium, qui censet Danielem decennem fuisse, cum ductus fuit in Babylonem: verum verius est eum tum fuisse 20 circiter annorum: unde 10 anni vitæ ejus addendi sunt; ita ut natus sit anno Josiæ, non 25, sed 15. Id patebit Daniel. XIII, 45. Quare si Daniel mortuus est anno 5 Cyri, mortuus est anno ætatis centesimo primo: sin anno 1 Darii Hystaspis, mortuus est anno ætatis centesimo undecimo. Hinc patet errare Chronicum Alexandrinum, sive Fastos Siculos, dum mortem Danielis consignant anno 1 Cyri, aiuntque eum 50 annis tantum prophetasse.
Quaestio II: Qualis et Quantus Fuerit Daniel?
Quæres, secundo, qualis et quantus fuerit Daniel? Respondeo primo, fuit chronologus illius ævi certissimus et celeberrimus. Secundo, fuit vir omnium hominum illius sæculi sapientissimus, et in omni scientia, etiam Chaldæorum aliorumque Gentilium, versatissimus: adeo ut, cum tantum 38 esset annorum, Nabuchodonosor et reges omnes ejus sapientiam, quasi oraculum, suspicerent; ita ut rex Tyri, qui se sapientissimum reputabat, Danieli tamen se comparare non auderet. Hoc enim est quod irridens per sarcasmum ei objicit Ezechiel, cap. XXVIII, 3: «Ecce sapientior es tu Daniele, omne secretum non est absconditum a te,» uti ibi ostendi. Porro hanc sapientiam meruit Daniel sua abstinentia, ut patet cap. I, 17.
Tertio, fuit Propheta, et somniorum omnium divinorum (id est a Deo immissorum) interpres. Quarto, fuit princeps et rector totius imperii et monarchiæ Babylonicæ, ut patet cap. II, 48. Plinius, lib. VII, cap. XXVII, Catonem tribus dotibus præcelluisse asserit, quod fuerit «optimus orator, optimus imperator, optimus senator:» at pluribus præceluit Daniel.
Quinto, fuit cælebs, et illibatam virginitatem ad mortem usque servavit, uti omnes consentiunt: imo Damascenus, libro IV De Fide, cap. XXV, ait propter tantam castitatem tam Danielem aliosque Sodalitiæ, quam tres pueros ab igne Babylonio fuisse inviolabiles.
Dices: Ezech. XIV, 14 et 16, dicitur: «Si fuerint tres viri isti in medio ejus (Jerusalem) Noe, Daniel, et Job; ipsi justitia sua liberabunt animas suas, etc., non filios, nec filias:» ergo Daniel habuit filios: ergo non fuit cælebs. Respondeo, primo, hanc propositionem esse conditionalem; ait enim: Si Daniel, Noe et Job haberent filios, et pro eis orarent, Deus tamen non exaudiret eos, essetque inexorabilis. Respondeo, secundo, τὸ filios et filias respective referendum esse ad Job et ad Noe, qui habuerunt proles, non ad Danielem, qui nullas habuit; ut sit syllepsis, qualis est apud Matthæum et Marcum, quando aiunt discipulos effuso unguento murmurasse, cum Joannes solum Judam murmurasse testetur: et apud Matthæum, quando ait latrones in cruce Christum blasphemasse, cum Lucas unum tantum blasphemasse dicat.
Hinc sexto, patet sanctitas Danielis, eo quod a Deo apud Ezechielem comparetur cum Noe et Job qui fuerunt sanctissimi. Tres ergo in orbe quasi soles justitiæ exstiterunt, Noe, Job et Daniel. Ubi nota: Cum hoc dixit Deus, Daniel vivebat, eratque tantum 34 annorum, ut dixi Ezech. XIV.
Septimo, Daniel non tantum suæ, sed et aliorum salutis et perfectionis fuit amantissimus: inde enim vocatur «vir desideriorum,» cap. IX, 23; inde orans pro populo, ei reditum e captivitate Babylonica tum a Deo, tum a Cyro impetravit. Permansit enim Daniel in principatu et præfectura usque ad Cyrum, qui 1 anno suæ monarchiæ Judæos e captivitate dimisit. Inde denique tempus Christi redemptoris, ejusque nativitatis et passionis abbreviari petiit et impetravit, cap. IX, 24.
Octavo, fuit martyr: ob pietatem enim et invocationem Dei Hebræorum, missus fuit in lacum leonum, idque bis: esto Dei ope inde evaserit illæsus. Sic enim et S. Joannes a Patribus vocatur martyr, eo quod in dolium ferventis olei sit immissus: esto inde illæsus, Dei gratia, exierit. Quin et in vetusto illo codice Basilii Porphyrogeniti imperatoris imaginibus et litteris aureis exarato, qui exstat in bibliotheca Vaticana, Daniel cum tribus pueris sub Attalo capite plexus depingitur, et subjecta scriptura historice enarratur. Cujus rei fides sit penes ipsum: nam nullus veterum Patrum vel historicorum, quod sciam, hoc memoriæ prodidit.
Denique Daniel vixit et mortuus est in Babylone; noluit enim redire in Judæam cum Esdra et aliis, quibus reditum a Cyro impetraverat; tum ut Judæorum salutem et negotia apud Cyrum promoveret; tum ut Judæorum, qui in Babylone plurimi remanebant, director et protector esset, inquit Theodoretus in cap. X. De multis et miris prodigiis, quæ Daniel ante mortem prædixit Babyloniis, stupenda habent Dorotheus in Synopsi, et Epiphanius in Vita Danielis, quorum fides sit penes ipsos. Sepultus est Daniel in quadam caverna Babylonis regio honore. Relatus est ab Ecclesia in catalogum Sanctorum, ejusque dies natalis in Martyrologio notatur 21 julii. Addit Dorotheus: «Edidit et aliis regibus Persarum multa portenta, quæ scripta non sunt: mortuus est in Chaldæa, et in sepulcro regio solus cum honore sepultus.»
Narrat Josephus, lib. X Antiquitatum, Danielem apud Ecbatana Mediæ turrim eximiam ædificasse, ut in ea sepelirentur reges Medorum, Persarum et Parthorum, ejusque turris custodiam uni de sacerdotibus Judæorum credi et committi. «Ædificavit, inquit Josephus lib. X, sub finem, apud Ecbatana Mediæ turrim, opus pulcherrimum et singulari admiratione dignum, quod in hodiernum usque diem durat, et spectantibus recentissime structuræ videtur, perinde ac si ea ipsa die qua spectatur, esset absolutum: tantam novitatis speciem, et tam integram pulchritudinem habet, nihil omnino a longo tempore læsam, præter aliorum ædificiorum consuetudinem. Mos autem durat usque in præsens tempus, ut in ea turri sepeliantur reges Medorum, Persarum et Parthorum, ejusque custodia sacerdoti Judaici generis hodie concreditur.» Ante Danielem enim regum Persarum sepultura erat Persepoli, teste Strabone, lib. XV, et Diodoro Siculo, lib. XVII. Cyrus vero sepultus fuit in Pasargide castello in loculo aureo, ait Arianus, lib. VI, cum hac inscriptione, ait Onesicritus: ἐνθάδ' ἐγὼ κεῖμαι Κῦρος βασιλεὺς βασιλέων.
Nota ex S. Hieronymo, Ecclesia ante S. Hieronymum in Bibliis usa est versione Septuaginta, excepto Daniele: ibi enim usa est versione non Septuaginta, sed Theodotionis hæretici ebionitæ. Post S. Hieronymum vero usa est Ecclesia ejusdem Hieronymi versione ex Hebræo: quæ autem in Hebræo Daniele non reperit Hieronymus, ea transtulit ex Græco Theodotionis.
Quaestio III: Auctoritas, Obscuritas et Praestantia Danielis
Quæres tertio, quænam est hujus prophetiæ Danielis auctoritas, obscuritas et præstantia? Dico primo: Semper hic liber apud Hebræos et Catholicos habitus est canonicus, demptis quatuor particulis, scilicet oratione Azariæ, hymno trium puerorum, historia Susannæ, item Belis ac draconis: de quibus suo tempore dubitavere Origenes, Eusebius, Apollinaris, qui historias has vocant fabulas, eo quod in Hebræo non exstent, teste S. Hieronymo in Prologo: jam tamen certum est hæc omnia esse canonica, ut patet tum ex Concilio Tridentino, sess. IV, tum ex S. Augustino, Athanasio, Cypriano, Chrysostomo, Gregorio et passim aliis Patribus, qui ea sæpe citant, perinde ac alias canonicas Scripturas: olim etiam ea in Hebræo exstitisse patet ex versione Septuaginta, Aquilæ et Theodotionis. Unde enim ipsi ea in Græcum, nisi ex Hebræo textu, qui tunc exstabat, transtulerint? Perperam ergo Lyranus et Dionysius Carthusianus dixerunt has historias esse veras, at non canonicas sacræ Scripturæ; sed illis hoc condonandum est, quia fuerunt ante Concilium Tridentinum.
Dico secundo: Daniel cæteris prophetis antecellit obscuritate et præstantia. Obscuritas, primo, patet ex varietate tum chronologiæ, tum historiæ tam antiquæ, et in ejus cum historicis gentilibus (qui sæpe ab his diversa, imo contraria narrant) conciliatione. Unde S. Hieronymus ad intelligentiam Danielis ait necessariam esse omnium historiarum, tam Latinorum, quam Græcorum et Chaldæorum cognitionem. Secundo, ex eo quod in Daniele crebra sit hysterologia, et præposterus ordo. Tertio, quod Deus studio voluerit scripturam Danielis esse obscuram: ait enim cap. XII, 4: «Tu autem, Daniel, claude sermones, et signa librum.»
Nota: Scriptus est hic liber initio, scilicet a cap. II, 4, usque ad finem cap. VII, chaldaice: recenset enim Chaldæorum gesta et dicta. Deinceps scriptus est hebraice, idque ab ipso Daniele, ut patet cap. VIII, 1, et cap. IX, 2, et cap. X, 2, et Matth. XXIV, 15. Perperam ergo id negavit non tantum Porphyrius apud S. Hieronymum hic, et Anabaptistæ nunc: sed et S. Isidorus, eo argumento, quod Daniel subinde de se loquatur in tertia persona. Verum hoc argumentum frivolum est: nam Hebræis id est familiare, ut patet Isaiæ I, 1; Jerem. I, 1, et alibi.
Quaestio IV: Scopus et Partitio Libri
Quæres quarto, quis est scopus hujus libri, et quænam ejus partitio? Respondeo: Scopus est regnum Christi describere, quod cap. VII facere incipit. Nam et historiæ regum Babylonis, Medorum et Persarum, quæ primis sex capitibus proponuntur, et reliqua, quæ cap. VII et VIII et XI, de quatuor regnorum vicissitudine dicuntur, eo pertinent, ut omnia alia regna peritura, solum Christi regnum perpetuum fore intelligamus.
Hinc patet libri partitio. Tres enim sunt ejus partes: prima sex primis capitibus continetur, quibus res gestæ Danielis, et trium puerorum ejus sociorum, enarrantur. Secunda sex alia capita comprehendit, quibus de regno Christi et Antichristi agitur, de uno regno Dei, et multis regnis mundi, aliis in alia transferendis. Tertia est duobus extremis capitibus, ubi Susannæ et Belis historia traditur. Ita Maldonatus.
Porro alias Danielis de Babylonis et mundi excidio prophetias recenset Epiphanius in Vita Danielis, et ex eo Dorotheus in Synopsi. Audi Epiphanium: «Ille Propheta (Daniel) in celsis montibus Babylonis monstrum annuntiavit, dicens: Ubi cernetis montem ex parte Boreæ fumo denigratum, pro foribus Babylonis terminus imminebit. Quando vero ipsum flagrantem igne videbitis, aderit totius orbis finis. Sed, cum ad meridiem mons aquas propellet, remeabit populus in patriam solum, et condetur Jerusalem late, campoque patentiore, sicut factum est per Jesum Pontificem, et per Salathiel. Quod si denique mons iste sanguine cruentus manat, stragem portendit ipsius Beliar in toto orbe.» Beliar videtur esse Antichristus. Verum horum fides sit penes ipsum.
Typi Allegorici Christi in Daniele
Allegorice Daniel, uti et cæteri prophetæ, fuit typus et imago Christi. Nam, primo, Daniel, abductus in Babylonem factusque servus, antitypice repræsentavit Christum, qui e cœlo in mundum hunc confusione plenum, per incarnationem descendit, formam servi accipiens.
Dico tertio: Præstantia hujus libri patet primo, ex præstantia auctoris, de qua jam dixi. Secundo, materiæ præstantia, quæ primo, historica est; narrat enim gesta 80 annorum, scilicet ab anno 3 Joakim usque ad 3 Cyri: gesta, inquam, Chaldæorum, Medorum et Persarum. Unde S. Hieronymus, epist. 103 ad Paulinum, Danielem vocat omnium temporum conscium, et totius mundi polyhistorem. Daniel ergo historiam librorum Regum, quæ desinit in captivitate Babylonica, prosequitur, et continuat per totum tempus captivitatis usque ad ejus solutionem. Secundo, prophetica est: prædicit enim futura in monarchiis singulis, ac præsertim in regibus Syriæ, Seleucis et Antiochis, eorumque eversiones et successiones; item prædicit ortum, necem (cujus annum solus Daniel definivit, et 70 hebdomadibus determinavit), et regnum Christi: rursum Hierosolymæ et Judæorum desolationem; denique resurrectionem universalem omnium. Tertio, dogmatica est, itemque moralis; pulcherrima enim documenta et exempla virtutum suggerit, ut castitatis in Susanna, fidei et constantiæ in tribus pueris, abstinentiæ et devotionis in Daniele, humilitatis in Nabuchodonosore transformato in bestiam, temperantiæ in Balsasare ob ebrietatem occiso. Denique judiciorum et providentiæ Dei clara hic passim elucent testimonia. Hac de causa Hebræi Danielem non inter Prophetas, uti Latini et Græci, sed inter hagiographa referunt.
Secundo, abstinens Daniel figuravit Christum abstinentem, pauperum cibo et modo viventem ac jejunantem per 40 dies.
Tertio, Daniel propheta, somniorum interpres et mortalium sapientissimus, fuit idea Christi, qui est princeps Prophetarum et Sapientia Patris, tum increata qua Deus, tum creata qua homo, qui arcana quæ hausit in sinu Patris nobis enarravit, et eructavit abscondita a constitutione mundi.
Quarto, lapis abscissus de monte conterens statuam quadriformem, quam vidit Daniel, cap. II, est Christus de Virgine natus, et virtute Spiritus Sancti quasi abscissus, qui contrivit quatuor regna idololatrarum, suumque regnum cœleste gratiæ et gloriæ induxit, et toto orbe propagavit. Rursum Daniel a rege præfectus toti Babyloniæ figurat Christum, qui a Patre qua homo præpositus est toti mundo. Unde ipse dicit, Matth. XXVIII: «Data est mihi omnis potestas in cœlo et in terra;» ideoque in femore scriptum habet: «Rex regum et Dominus dominantium,» Apocal. XIX, 16.
Quinto, Angelus similis filio hominis, qui tres pueros in fornace Babylonica illæsos servavit, Daniel. III, figura fuit Christi, qui nos ab igne gehennæ, æque ac concupiscentiæ liberat.
Sexto, Daniel cap. IV, interpretans somnium arboris succisæ, quod scilicet superbus Nabuchodonosor regno privandus, et ad bestias relegandus esset, significat Christum, qui superbos humiliat, et humiles exaltat, quique superbos imperatores Romanos, et reges toto orbe dominantes suæ fidei et cruci cervices submittere compulit.
Septimo, Daniel cap. V, per mane, thekel, phares, intentans impio Balsasari vitæ et regni excidium, allegorice est Christus impiis intentans mortem, judicium et infernum.
Octavo, Daniel cap. VI, quia adorabat Deum, ab æmulis satrapis accusatus, et missus in lacum leonum, significat Christum, qui ob Dei Patris obedientiam et cultum, a Judæis invidis et sævientibus instar leonum ad crucem et mortem adactus, in lacum sepulcri quoad corpus, et in lacum inferni quoad animam descendit. Sed sicuti Daniel e lacu eductus, et vitæ quasi restitutus est: ita et Christus tertio die a morte, sepulcro et inferno gloriosus resurrexit.
Nono, Daniel cap. VII, vidit antiquum dierum, id est Deum Patrem, in solio majestatis sedentem, filio hominis, id est Christo venienti in nubibus cœli, dare regnum et judicium, ut proterat Antichristum cum suis asseclis; utque omnes populi, tribus et linguæ ipsi serviant, ac potestas ejus sit potestas æterna quæ non auferetur: regnum autem, et potestas et magnitudo regni, quæ est subter omne cœlum, detur populo (christiano) sanctorum Altissimi, cujus regnum sempiternum est.
Decimo, Daniel cap. VIII, vidit hircum, id est Alexandrum, Antiochum et Antichristum contra arietem, id est contra Darium, et contra Christum Christique fideles, tam Judæos quam Christianos, mites et mansuetos, cornutantem, eosque ad necem persequentem.
Undecimo, Daniel, cap. IX, audit annum adventus Christi, scilicet quod 70 hebdomades abbreviatæ sunt usque ad Christum ducem, ut finem accipiat peccatum, et deleatur iniquitas, et adducatur justitia sempiterna, et impleatur visio et prophetia, et ungatur Sanctus sanctorum. Et post hebdomades 62, occidetur Christus: et non erit populus ejus, qui eum negaturus est. Confirmabit autem pactum multis hebdomada una: et in medio hebdomadæ deficiet hostia et sacrificium; et erit in templo abominatio desolationis, et usque ad consummationem et finem perseverabit desolatio.
Duodecimo, Daniel, vir desideriorum, portendit Christum desideratum a cunctis gentibus; proinde fuit desiderium collium æternorum, quique immenso zelo sitiit et procuravit omnium hominum salutem.
Decimo tertio, Angelus vestitus lineis, accinctus auro obrizo, cujus facies quasi fulguris, oculi ut lampas ardens, etc., quem vidit Daniel cap. X, repræsentat Christum, ut patet Apoc. I, 13. Vide ea quæ utrobique dixi. Rursum Christus est, qui ibidem Michaelem, Gabrielem aliosque angelos Ecclesiæ suæ præfecit, ac fidelium curam et tutelam eis committit.
Decimo quarto, bella inter reges Aquilonis et Austri, quæ vidit Daniel cap. XI, notant bella infidelium contra fideles, et Antichristi contra Christum: bellant enim fideles, non occidendo, sed moriendo fortiter pro Deo et Christo. Unde ait vers. 31, quod ad breve tempus auferetur ab Antichristo juge sacrificium, et dabitur abominatio in desolationem. Et docti in populo docebunt plurimos, et ruent in gladio et in flamma, et in captivitate et in ruina dierum, ut conflentur, et eligantur, et dealbentur usque ad tempus præfinitum, scilicet usque ad tres annos cum dimidio: quibus exactis, Christus Antichristum cum suis asseclis profligabit in Apadno, et nemo auxiliabitur ei.
Decimo quinto, Daniel cap. XII, vaticinatur quod per Christum omnes de his qui in pulvere terræ dormiunt evigilabunt, alii ad vitam æternam, alii in opprobrium, ut videant semper. Qui autem docti fuerint, fulgebunt quasi splendor firmamenti; et qui ad justitiam erudiunt multos, quasi stellæ in perpetuas æternitates.
Decimo sexto, Daniel cap. XIII, judicans damnansque senes, ac Susannam a calumnia absolvens, typum gerit Christi judicis, qui in die judicii justos cœlo, injustos gehennæ adjudicabit.
Decimo septimo, Daniel cap. XIV, destruens Bel et draconem occidens, typus est Christi, qui idola in toto mundo confregit, et diabolo vires ademit, eumque enervavit, et quasi occidit.
Applicatio Tropologica: Daniel Stylita
Tropologice, Daniel repræsentat continentes, sapientes, præpositos, Religiosos, Prophetas, contemplativos; hi enim ejus asseclæ sunt, posteri et quasi filii. Quocirca Danielis, tam in abstinentia, sanctitate, miraculis et spiritu prophetico, quam in nomine et gloria, successor et hæres fuit Daniel Stylita, qui Simeoni Magno Stylitæ quasi suppar successit. Natus est enim juxta Tigrim in Mesopotamia, non longe a Babylone in qua vitam egit et prophetavit, traductus eo ex Judæa, Daniel hic noster propheta: cumque quinquennis necdum haberet nomen, vir quidam divinus dixit, illi a Deo imponendum esse nomen. Jussus ergo ipse ita puer, ex libris qui multi erant super altare, unum afferre; Dei ductu attulit prophetiam Danielis, indeque pariter Daniel nominatus est: ac deinde instar Elisæi, qui pallium Eliæ adeptus, cum eo pariter et duplicem Eliæ spiritum hæreditavit, dum a Simeone Stylita paulo ante mortem ejus cucullum, per Sergium discipulum ad Leonem imperatorem missum, sed ab illo non acceptum, accepisset eodem die, quo Simeon mortuus est; factus est spiritus ejus, et virtutis in miraculorum editione hæres: ac columnam conscendit, jugiter in ea quasi in cruce stans, uti fecerat Simeon, idque fecit ex Dei vocatione, quam per somnium (uti Daniel hic per somnia prophetavit) intellexit. In exstasi enim vidit excelsam columnam nubis, et in capite columnæ stantem Simeonem Stylitem, sibique dicentem: Huc ad me ascende, Daniel. Cumque ille tam alte conscendere se posse diffideret, a duobus adolescentibus fulgidis sublatus, eo ascendit: quem Simeon amplexus, et in cœlum tollens, clamavit: Esto fortis, Daniel, te strenuum ac robustum præbe, et sta pulchre et generose. Hac visione roboratus conscendit columnam anno Christi 460, ibique incendium urbis Constantinopolitanæ, quod contigit anno Christi 470, prædixit, illudque suis precibus restinxit.
Porro regibus, æque ac Daniel, ob prophetiam et miracula erat formidabilis: nam Leonem imperatorem a periculo mortis in equi ruina, dum se visitaret, liberavit: serpentem horridum succavit et disrupit, æque ac Daniel draconem cap. XIV. Zenoni imperatori prædixit fore, ut instar Nabuchodonosoris ex imperio expelleretur, et in exsilio aleretur, proque cibi inopia herbis vesceretur, ac postea ab iis qui ipsum oderant revocaretur, et ad imperium reverteretur, in eoque vitæ finem acciperet. Quæ omnia ita ut prædixerat evenerunt. Basiliscum imperatorem hæreticum ad pedes suos procumbentem, sed ficte, increpavit, vocans eum novum Diocletianum, cumque imperio privandum prædixit. Obiit octogenarius, cum stetisset in columna viginti novem annos, anno Domini 489, coram multis, e cœlo visitantibus eum, Sanctis et Angelis. Cyrus præfectus, cujus uxorem et filiam a dæmone liberarat, hoc columnæ ejus epigramma insculpsit: «Hic stat vir, qui ventos quibus undique impetitur, non timet: ambrosiæ autem utitur alimento, et sitis est expers humanæ. Altis vero radicibus fundavit ædificium, columna duplici. Est enim radix Simeon, Filium prædicans matris corruptionis expertis.» Simeonis meminit, quia ejus imitator, et quasi discipulus et successor fuit Daniel. Uterque ergo orbis fuit miraculum et portentum. Quocirca Danielis Stylitæ sanctitate et miraculis, Lazorum rex ab idololatria ad christianismum est conversus, uti docet Baronius anno Christi 522. Fuit enim ipse plane instar nostri Danielis thaumaturgus, potensque tam opere, quam oratione et sermone. Quapropter super loculum ejus, dum sepeliretur, tres cruces per stellas efformatæ, cum dies esset et sol luceret clarissimus; insuper et columbæ candidissimæ apparuerunt. Rursum, illi quoque impositæ fuerunt reliquiæ trium puerorum, qui erant Babylone; cum sic jussisset Sanctus, ne tam illius reliquias, quam eos qui erant ei impositi adorarent accedentes: fugiebat enim omnem humanam gloriam. Hæc et plura habet ejus Vita 11 decembris.