Cornelius a Lapide
Jesu Christo Regi Saeculorum, Dictatori Apocalypseos. A et Ω
Hymnus ex ejusdem Synopsi
Notitia Editoris
Hic est hymnus clausurae Lapidis ex selectis versibus Apocalypseos compositus — una sectio pro singulis capitibus, notata numeris Romanis I usque ad XXII — cum versibus psalmorum tanquam antiphonis responsoriis interpositis. Concludit Lapidis commentarium in Librum Apocalypseos, et stat tanquam clausura commentarii eius in universam Sacram Scripturam. Versus infra subsequentes ex ipso textu Vulgatae Latinae quem Lapide citat redduntur.
Confitemini Domino, quoniam bonus: quoniam in saeculum misericordia ejus.
Dicant qui redempti sunt a Domino: Quoniam in saeculum misericordia ejus.
Dicat nunc Israel: Quoniam in aeternum misericordia ejus.
Gaudens gaudebo in Domino: et exultabo in Deo Jesu meo.
I.
Apocalypsis Jesu Christi: Gratia vobis et pax ab eo qui est, et qui venturus est.
Et a Jesu Christo, qui est testis fidelis, primogenitus mortuorum, et princeps regum terrae: qui dilexit nos, et lavit nos a peccatis nostris in sanguine suo.
Et fecit nos regnum, et sacerdotes Deo et Patri suo: ipsi gloria et imperium in saecula saeculorum. Amen.
Ecce venit cum nubibus: et videbit eum omnis oculus, et qui eum pupugerunt.
Et plangent se super eum omnes tribus terrae: etiam. Amen.
Ego sum Alpha et Omega, principium et finis, dicit Dominus Deus, qui est, et qui erat, et qui venturus est, omnipotens.
Ego Joannes frater vester, et particeps in tribulatione, et regno, et patientia in Christo Jesu, fui in insula quae appellatur Patmos: propter verbum Dei et testimonium Jesu.
Vidi septem candelabra aurea, et in medio septem candelabrorum aureorum similem Filio hominis vestitum podere, et praecinctum ad mamillas zona aurea.
Et habebat in dextera sua stellas septem, et de ore ejus gladius utraque parte acutus exibat: et facies ejus sicut sol lucet in virtute sua.
Et cum vidissem eum, cecidi ad pedes ejus tanquam mortuus. Et posuit dexteram suam super me, dicens: Noli timere, ego sum primus et novissimus.
Et fui mortuus, et ecce sum vivens in saecula saeculorum: et habeo claves mortis et inferni.
Scribe ergo quae vidisti, et quae sunt, et quae oportet fieri post haec.
II.
Angelo Ephesi Ecclesiae scribe: Scio opera tua, et laborem, et patientiam.
Sed habeo adversum te, quod charitatem tuam primam reliquisti.
Memor esto itaque unde excideris, et age poenitentiam, et prima opera fac.
Vincenti dabo edere de ligno vitae, quod est in paradiso Dei mei.
Et Angelo Smyrnae scribe: Scio tribulationem tuam et paupertatem, sed dives es.
Habebis tribulationem diebus decem: esto fidelis usque ad mortem, et dabo tibi coronam vitae.
Et Angelo Pergami scribe: Scio ubi habitas, ubi sedes est Satanae, et tenes nomen meum: sed habeo adversus te pauca, quia habes tenentes doctrinam Nicolaitarum.
Similiter poenitentiam age: si quo minus, veniam tibi cito, et pugnabo cum illis in gladio oris mei.
Qui habet aurem, audiat quid Spiritus dicat… dabo illi calculum candidum; et in calculo nomen scriptum quod nemo scit, nisi qui accipit.
Et Angelo Thyatirae scribe: Novi opera tua novissima, plura prioribus.
Sed habeo adversus te pauca, quia permittis mulierem Jezabel, quae se dicit propheten, docere et seducere servos meos, fornicari et manducare de idolothytis.
Ecce mittam eam in lectum, et qui moechantur cum ea, in tribulatione maxima erunt: vobis autem dico: Id quod habetis, tenete donec veniam.
Et qui vicerit, et custodierit usque in finem opera mea, dabo illi potestatem super Gentes.
Sicut et ego accepi a Patre meo: et dabo illi stellam matutinam.
III.
Et Angelo Sardis scribe: Habes nomen quod vivas, et mortuus es.
Esto vigilans et confirma cetera quae moritura erant: non enim invenio opera tua plena coram Deo meo.
Alioqui veniam ad te tanquam fur: et nescies qua hora veniam ad te.
Qui vicerit, sic vestietur vestimentis albis, et non delebo nomen ejus de libro vitae: et confitebor nomen ejus coram Patre meo, et coram angelis ejus.
Et angelo Philadelphiae scribe: Haec dicit Sanctus et Verus, qui habet clavem David: Scio quia modicam habes virtutem.
Quoniam servasti verbum patientiae meae: et ego servabo te ab hora tentationis, quae ventura est in orbem universum, tentare habitantes in terra.
Ecce venio cito: tene quod habes, ut nemo accipiat coronam tuam.
Qui vicerit, faciam illum columnam in templo Dei mei: et foras non egredietur amplius, et scribam super eum nomen Dei mei, et nomen civitatis Dei mei novae Jerusalem, quae descendit de coelo, a Deo meo, et nomen meum novum.
Et angelo Laodiciae scribe: Haec dicit Amen: Utinam frigidus esses, aut calidus! sed quia tepidus es, et nec frigidus, nec calidus, incipiam te evomere ex ore meo.
Quia dicis, Quod dives sum, et locupletatus, et nullius egeo: et nescis quia tu es miser, et miserabilis, et pauper, et caecus, et nudus; suadeo tibi emere a me aurum ignitum.
Ego quos amo, arguo et castigo: aemulare ergo, et poenitentiam age.
Qui vicerit, dabo ei sedere mecum in throno meo: sicut ego vici, et sedi cum Patre meo in throno ejus.
Confiteantur Domino misericordiae ejus: et mirabilia ejus filiis hominum.
IV.
Ecce sedes posita erat in coelo; et qui sedebat similis erat aspectui lapidis jaspidis et sardinis: et iris erat in circuitu sedis, similis visioni smaragdinae.
Et in circuitu sedis viginti quatuor seniores amicti vestibus albis et coronis aureis.
Et in conspectu sedis mare vitreum: et quatuor animalia plena oculis ante et retro.
Animal primum simile leoni, secundum vitulo, tertium homini, quartum aquilae: singula habebant senas alas, et requiem non habebant die ac nocte, dicentia: Sanctus, sanctus, sanctus, Dominus Deus omnipotens.
Et viginti quatuor seniores procidebant, et mittebant coronas suas ante thronum, dicentes: Dignus es, Domine, accipere gloriam, et honorem, et virtutem, quia tu creasti omnia.
V.
Et vidi in dextera sedentis supra thronum, librum scriptum intus et foris; signatum sigillis septem.
Et ego flebam multum, quoniam nemo dignus inventus est aperire librum, nec videre eum.
Et unus de senioribus dixit mihi: Ne fleveris; ecce vicit leo de tribu Juda, radix David, aperire librum, et solvere septem signacula ejus.
Et ecce Agnum stantem, tanquam occisum, habentem cornua septem, et oculos septem: et venit, et accepit de dextera sedentis in throno librum.
VI.
Et cum aperuisset librum, quatuor animalia et viginti quatuor seniores cantabant canticum novum, dicentes:
Dignus es, Domine, accipere librum, et aperire signacula ejus: quoniam occisus es, et redemisti nos Deo in sanguine tuo, ex omni tribu et lingua, et populo, et natione.
Et vidi, et audivi vocem angelorum multorum in circuitu throni, et animalium et seniorum: et erat numerus eorum millia millium,
Dicentium voce magna: Dignus est Agnus qui occisus est, accipere virtutem, et divinitatem, et sapientiam, et fortitudinem, et honorem, et gloriam, et benedictionem.
Et cum aperuisset Agnus sigillum primum, ecce equus albus, et qui sedebat super illum, habebat arcum, et data est ei corona, et exivit vincens ut vinceret.
Cum secundum, exivit alius equus rufus, et qui sedebat super illum, datum est ei ut sumeret pacem de terra, et ut invicem se interficiant, et datus est ei gladius magnus.
Cum tertium, ecce equus niger, et qui sedebat super illum, habebat stateram in manu sua.
Cum quartum, ecce equus pallidus, et qui sedebat super eum, nomen illi mors, et infernus sequebatur eum.
Cum quintum, vidi subtus altare animas interfectorum propter verbum Dei, clamantes: Usquequo, Domine, non vindicas sanguinem nostrum.
Et datae sunt illis singulis stolae albae, et dictum est illis ut requiescerent adhuc tempus modicum, donec compleantur conservi eorum, et fratres eorum, qui interficiendi sunt sicut et illi.
Cum sextum, ecce terrae motus magnus factus est, et sol factus est niger tanquam saccus cilicinus, et luna tota facta est sicut sanguis.
Et stellae de coelo ceciderunt, et coelum recessit sicut liber involutus: et reges, et principes, et divites, et fortes absconderunt se in speluncis, et in petris montium, dicentes:
Cadite super nos, et abscondite nos ab ira Agni; quis enim poterit stare?
Confitebor tibi, Domine, in toto corde meo: in concilio justorum et congregatione.
Magna opera Domini: exquisita in omnes voluntates ejus.
Confessio et magnificentia opus ejus: et justitia ejus manet in saeculum saeculi.
VII.
Et vidi angelum ab ortu solis clamantem: Nolite nocere terrae et mari, neque arboribus, quoadusque signemus servos Dei nostri in frontibus eorum.
Et audivi numerum signatorum: centum quadraginta quatuor millia signati ex omni tribu filiorum Israel.
Post haec vidi turbam magnam, quam dinumerare nemo poterat, et ex omnibus gentibus, et tribubus, et populis, et linguis, stantes ante thronum, et in conspectu Agni, amicti stolis albis, et palmae in manibus eorum.
Et dixit mihi angelus: Hi sunt qui venerunt de tribulatione magna, et laverunt stolas suas, et dealbaverunt eas in sanguine Agni.
Ideo sunt ante thronum Dei, et serviunt ei die ac nocte in templo ejus: et qui sedet in throno, habitabit super illos.
Quoniam Agnus qui in medio throni est, reget illos, et deducet eos ad vitae fontes aquarum: et absterget Deus omnem lacrymam ab oculis eorum.
VIII.
Et cum aperuisset sigillum septimum, factum est silentium in coelo, quasi media hora.
Et vidi septem angelos stantes in conspectu Dei; et datae sunt illis septem tubae.
Et facta sunt tonitrua et voces, et fulgura, et terrae motus magnus.
Et primus angelus tuba cecinit, et facta est grando et ignis, mixta in sanguine, et missus est in terram, et tertia pars terrae combusta est, et tertia pars arborum concremata est, et omne foenum viride combustum est.
Et secundus angelus cecinit, et tanquam mons magnus missus est in mare; et facta est tertia pars maris sanguis, et tertia pars piscium et navium interiit;
Et tertius cecinit, et cecidit stella ardens, cui nomen Absynthium, in tertiam partem fluminum, eamque vertit in absynthium, indeque multi hominum mortui sunt.
Et quartus cecinit, et percussa est tertia pars solis, lunae et stellarum.
Domine Dominus noster, quam admirabile est nomen tuum in universa terra!
Magnus Dominus et laudabilis nimis, qui dominatur terrae, mari et omnibus abyssis: quoniam elevata est magnificentia tua super coelos.
Et audivi vocem aquilae volantis per medium coeli: Vae, vae, vae habitantibus in terra!
IX.
Et quintus cecinit, et stella cadens aperuit puteum abyssi, et exierunt locustae, ut cruciarent eos, qui non habent signum Dei in frontibus.
In diebus illis quaerent homines mortem, et non invenient.
Locustae similes erant equis paratis in praelium, habebant facies hominum, coronas aureas in capite, capillos mulierum, dentes leonum, loricas ferreas, caudas scorpionum; et super se regem abyssi, nomine Abaddon.
Et sextus cecinit, et soluti sunt quatuor angeli ligati in Euphrate, ut occiderent tertiam partem hominum.
Et numerus equestris exercitus, vicies millies dena millia.
Et vidi equos, et equites qui habebant loricas igneas, hyacinthinas et sulphureas. Et capita equorum quasi capita leonum; et de ore eorum procedit ignis, fumus et sulphur.
Misericordiam et judicium cantabo tibi, Domine: Quoniam Dominus excelsus, terribilis rex magnus super omnem terram.
Qui fecit magnalia in Aegypto, mirabilia in terra Cham, terribilia in mari Rubro.
X.
Et vidi alium angelum fortem, descendentem de coelo, amictum nube, et iris in capite ejus: et facies ejus erat ut sol, et pedes ejus tanquam columna ignis.
Et juravit per viventem in saecula saeculorum, quia tempus non erit amplius.
Et dixit mihi: Accipe librum et devora; et accepi, et devoravi, et erat in ore meo tanquam mel dulce, sed amaricatus est venter meus.
XI.
Dictum est mihi: Metire templum, non atrium quod foris est: quia datum est Gentibus, et calcabunt sanctam civitatem mensibus quadraginta duobus.
Et dabo duobus testibus meis: et prophetabunt diebus mille ducentis sexaginta, amicti saccis.
Hi sunt duae olivae, et duo candelabra; in conspectu Domini terrae stantes.
Et si quis voluerit eos nocere, ignis exiet de ore eorum, et devorabit inimicos eorum: et si quis voluerit eos laedere, sic oportet eum occidi.
Et cum finierint testimonium, bestia occidet eos: et post tres dies intravit spiritus vitae in eos, et resurrexerunt.
Et audiverunt vocem magnam de coelo, dicentem eis: Ascendite huc; et ascenderunt in coelum in nube, et viderunt illos inimici eorum.
Et factus est terrae motus magnus: et tertia pars civitatis cecidit, et occisa sunt septem hominum millia.
Et septimus angelus tuba cecinit; et factae sunt voces magnae in coelo, dicentes: Factum est regnum hujus mundi, Domini nostri et Christi ejus: et regnabit in saecula saeculorum. Amen.
Et apertum est templum Dei in coelo, et visa est arca testamenti ejus in templo ejus: et facta sunt fulgura, et voces et terrae motus, et grando magna.
Laetamini in Domino, et exultate, justi: et gloriamini, omnes recti corde.
Quis loquetur potentias Domini, auditas faciet omnes laudes ejus?
Beati, qui custodiunt judicium, et faciunt justitiam in omni tempore.
XII.
Et signum magnum apparuit in coelo: mulier amicta sole, et luna sub pedibus ejus, et in capite ejus corona stellarum duodecim.
Et ecce draco magnus, rufus, habens capita septem, et cornua decem, et cauda trahebat tertiam partem stellarum, stetit ut devoraret filium quem paritura erat mulier: et peperit, et raptus est filius ejus ad Deum.
Et factum est praelium magnum in coelo: Michael et angeli ejus praeliabantur cum dracone, et draco pugnabat, et angeli ejus, et non valuerunt, neque locus inventus est eorum amplius in coelo.
Propterea laetamini, coeli, et qui habitatis in eis. Vae terrae et mari! quia descendit diabolus ad vos, habens iram magnam, sciens quod modicum tempus habet.
Et datae sunt mulieri alae duae aquilae, ut fugeret in solitudinem.
Et misit serpens ex ore suo post mulierem, aquam tanquam flumen: ut eam faceret trahi a flumine.
Et adjuvit terra mulierem, et aperuit os suum: et absorbuit flumen, quod misit draco de ore suo.
XIII.
Et vidi de mari bestiam ascendentem, habentem capita septem, et cornua decem: super cornua ejus decem diademata, et super capita ejus nomina blasphemiae.
Et vidi unum de capitibus suis quasi occisum in mortem: et plaga mortis ejus curata est. Et admirata est universa terra post bestiam.
Et est datum illi bellum facere cum sanctis, et vincere eos: et data est illi potestas in omnem tribum, et populum, et linguam, et gentem.
Et vidi aliam bestiam ascendentem de terra, et habebat cornua duo similia Agni, et loquebatur sicut draco.
Et fecit signa magna, ut etiam ignem faceret de coelo descendere in terram, in conspectu hominum.
Et faciet ne quis possit emere aut vendere, nisi qui habet characterem, aut nomen bestiae, aut numerum nominis ejus: et numerus ejus sexcenti sexaginta sex.
XIV.
Et vidi, et ecce Agnus stabat supra montem Sion: et cum eo centum quadraginta quatuor millia, habentes nomen ejus, et nomen Patris ejus scriptum in frontibus suis.
Et cantabant quasi canticum novum ante sedem, et ante quatuor animalia et seniores: et nemo poterat dicere canticum, nisi illa centum quadraginta quatuor millia, qui empti sunt de terra.
Hi sunt qui cum mulieribus non sunt coinquinati, virgines enim sunt: hi sequuntur Agnum quocumque ierit; hi empti sunt ex hominibus primitiae Deo et Agno.
Et in ore eorum non est inventum mendacium: sine macula enim sunt ante thronum Dei.
Et vidi alterum angelum clamantem: Timete Dominum, et date illi honorem, quia venit hora judicii ejus.
Adorate eum qui fecit coelum et terram, mare, et omnia quae in eis sunt, et fontes aquarum.
Si quis adoraverit bestiam, cruciabitur igne et sulphure in conspectu angelorum sanctorum: et fumus tormentorum eorum ascendet in saecula saeculorum.
Et audivi vocem de coelo, dicentem mihi: Scribe: Beati mortui qui in Domino moriuntur. Amodo jam dicit Spiritus, ut requiescant a laboribus suis: opera enim illorum sequuntur illos.
Et misit angelus falcem suam acutam in terram; et vindemiavit vineam terrae, et misit in lacum irae Dei magnum.
Et calcatus est lacus extra civitatem: et exivit sanguis de lacu usque ad frenos equorum per stadia mille sexcenta.
Exsurgat Deus, et dissipentur inimici ejus, et fugiant qui oderunt eum a facie ejus.
XV.
Et vidi tanquam mare vitreum mixtum igne, et eos qui vicerunt bestiam et imaginem ejus, et numerum nominis ejus, stantes super mare vitreum, habentes citharas Dei.
Et cantantes canticum Moysi servi Dei, et canticum Agni dicentes: Magna et mirabilia sunt opera tua, Domine, Deus omnipotens; justa et verae sunt viae tuae, Rex saeculorum.
Quis non timebit te, Domine, et magnificabit nomen tuum? quia solus pius es.
Quoniam omnes gentes venient, et adorabunt in conspectu tuo; quoniam judicia tua manifesta sunt.
XVI.
Et audivi vocem magnam de templo dicentem septem angelis: Ite, et effundite septem phialas irae Dei in terram.
Et abiit primus, et effudit phialam suam in terram: et factum est vulnus saevum et pessimum in homines qui habebant characterem bestiae, et in eos qui adoraverunt imaginem ejus.
Et secundus angelus effudit phialam suam in mare; et factus est sanguis tanquam mortui; et omnis anima vivens, mortua est in mari.
Et tertius effudit phialam suam super flumina, et super fontes aquarum; et factus est sanguis.
Et audivi angelum aquarum dicentem: Justus es, Domine, qui es, et qui eras: Sanctus, quia haec judicasti.
Et quartus angelus effudit phialam suam in solem, et datum est illi aestu affligere homines, et igni.
Et quintus angelus effudit phialam suam super sedem bestiae; et factum est regnum ejus tenebrosum, et commanducaverunt linguas suas prae dolore.
Et sextus angelus effudit phialam suam in flumen illud magnum Euphratem; et siccavit aquam ejus, ut praepararetur via regibus ab ortu solis.
Et septimus angelus effudit phialam suam in aerem; et exivit vox magna de templo a throno, dicens: Factum est.
Et grando magna sicut talentum descendit de coelo in homines; et blasphemaverunt Deum.
Jubilate Deo, omnis terra, psalmum dicite nomini ejus; date gloriam laudi ejus.
Dicite Deo: Quam terribilia sunt opera tua, Domine! omnis terra adoret te.
Venite et videte opera Dei; terribilis in consiliis super filios hominum.
XVII.
Et abstulit me in spiritu in desertum, et vidi mulierem sedentem super bestiam coccineam, plenam nominibus blasphemiae, habentem capita septem, et cornua decem.
Et in fronte ejus nomen scriptum, mysterium; Babylon magna, mater fornicationum et abominationum terrae.
Et vidi mulierem ebriam de sanguine Sanctorum, et de sanguine Martyrum Jesu; et miratus sum, cum vidissem illam, admiratione magna.
Deus ultionum Dominus: Deus ultionum libere egit.
Exaltare, qui judicas terram; redde retributionem superbis.
Et hic est sensus, qui habet sapientiam: septem capita, septem montes sunt, super quos mulier sedet, et reges septem sunt. Quinque ceciderunt, unus est, et alius nondum venit; et cum venerit, oportet illum breve tempus manere.
Et decem cornua quae vidisti, decem reges sunt, qui regnum nondum acceperunt; sed potestatem tanquam reges una hora accipient post bestiam.
Hi cum Agno pugnabunt, et Agnus vincet illos, quoniam Dominus dominorum est, et Rex regum, et qui cum illo sunt, vocati, electi, et fideles.
XVIII.
Et vidi alium angelum clamantem: Cecidit, cecidit Babylon magna, et facta est habitatio daemoniorum, et custodia omnis spiritus immundi, et custodia omnis volucris immundae et odibilis.
Quoniam pervenerunt peccata ejus usque ad coelum, et recordatus est Deus iniquitatum ejus.
Quantum glorificavit se, et in deliciis fuit, tantum date illi tormentum et luctum, quia in corde suo dicit: Sedeo regina, et vidua non sum, et luctum non videbo.
Ideo in una die venient plagae ejus, mors, et luctus, et fames, et igni comburetur; quia fortis est Deus, qui judicabit illam.
Exsulta super eam, coelum, et sancti Apostoli et Prophetae; quoniam judicavit Deus judicium vestrum de illa.
XIX.
Et audivi vocem turbae magnae dicentis: Alleluia, gaudeamus et exultemus, demus gloriam ei: quia venerunt nuptiae Agni, et uxor ejus praeparavit se.
Et datum est illi ut cooperiat se byssino splendenti et candido; byssinum enim justificationes sunt sanctorum.
Et dixit: Scribe: Beati ad coenam nuptiarum Agni vocati sunt; et dicit mihi: Haec verba Dei vera sunt.
Et cecidi ante pedes ejus, ut adorarem eum. Et dicit mihi: Vide ne feceris, conservus tuus sum, et fratrum tuorum habentium testimonium Jesu: Deum adora. Testimonium enim Jesu est spiritus prophetiae.
Et vidi coelum apertum, et ecce equus albus; et qui sedebat super eum, vocabatur Fidelis et Verax; et cum justitia judicat et pugnat.
Oculi ejus sicut flamma ignis; vestitus erat veste aspersa sanguine.
Et exercitus qui sunt in coelo, sequebantur eum in equis albis, vestitu byssino: et de ore ejus procedit gladius ex utraque parte acutus. Et ipse reget gentes in virga ferrea.
Et habet in vestimento et in femore suo scriptum: Rex regum, et Dominus dominantium.
Et vidi angelum clamantem avibus: Venite ad coenam magnam, ut manducetis carnes regum, liberorum et servorum.
Et apprehensa est bestia, et pseudo-propheta; vivi missi sunt hi duo in stagnum ignis ardentis sulphure. Et caeteri occisi sunt in gladio.
Et vidi angelum, qui ligavit Satanam per mille annos.
XX.
Et vidi animas decollatorum propter testimonium Jesu, et regnaverunt cum Christo mille annis: Haec est resurrectio prima.
Et cum consummati fuerint mille anni, solvetur Satanas de carcere suo: et exibit, et seducet Gentes, quae sunt super quatuor angulos terrae, Gog et Magog.
Et congregabit eos in praelium; quorum numerus est sicut arena maris.
Et descendit ignis a Deo de coelo, et devoravit eos.
Et vidi thronum magnum candidum, et sedentem super eum; a cujus conspectu fugit terra et coelum, et locus non est inventus eis.
Et vidi mortuos, magnos et pusillos, stantes in conspectu throni; et libri aperti sunt.
Et alius liber apertus est, qui est vitae; et judicati sunt mortui ex his quae scripta erant in libris, secundum opera ipsorum.
Et qui non inventus est in libro vitae scriptus, missus est in stagnum ignis.
Haec dies quam fecit Dominus: exultemus, et laetemur in ea.
XXI.
Et ego Joannes vidi sanctam civitatem Jerusalem novam, descendentem de coelo a Deo, paratam sicut sponsam ornatam viro suo.
Et audivi vocem magnam de throno dicentem: Ecce tabernaculum Dei cum hominibus, et habitabit cum eis.
Et ipsi populus ejus erunt; et ipse Deus cum eis erit eorum Deus.
Et absterget Deus omnem lacrymam ab oculis eorum, et mors ultra non erit, neque luctus, neque clamor, neque dolor erit ultra, quia prima abierunt.
Qui vicerit, possidebit haec; et ero illi Deus, et ille erit filius.
Timidis autem, et incredulis, et execratis, et homicidis, et fornicatoribus, et veneficis, et idololatris, et omnibus mendacibus: pars illorum erit in stagno ardenti igne et sulphure; quod est mors secunda.
Et civitas habebat murum magnum, et altum habentem portas duodecim, et nomina inscripta: quae sunt nomina duodecim tribuum filiorum Israel.
Ab Oriente portae tres, et ab Aquilone portae tres, et ab Austro portae tres, et ab Occasu portae tres.
Et murus civitatis habens fundamenta duodecim; et in ipsis duodecim nomina duodecim Apostolorum Agni.
Civitas in quadro posita est; longitudo, et latitudo, et altitudo ejus aequalia sunt.
Et erat structura muri ejus ex lapide jaspide; ipsa vero civitas aurum mundum, simile vitro mundo.
Et fundamenta muri civitatis omni lapide pretioso ornata: fundamentum primum, jaspis; secundum, sapphirus; tertium, chalcedonius; quartum, smaragdus; quintum, sardonyx; sextum, sardius; septimum, chrysolithus; octavum, beryllus; nonum, topazius; decimum, chrysoprasus; undecimum, hyacinthus; duodecimum, amethystus.
Et templum non vidi in ea: Dominus enim Deus omnipotens templum illius est, et Agnus.
Et civitas non eget sole, neque luna, ut luceant in ea; nam claritas Dei illuminavit eam.
Et ambulabunt gentes in lumine ejus; et reges terrae afferent gloriam suam et honorem in illam.
Non intrabit in eam aliquod coinquinatum, aut abominationem faciens et mendacium, nisi qui scripti sunt in libro vitae Agni.
Beati qui habitant in domo tua, Domine; in saecula saeculorum laudabunt te.
XXII.
Et ostendit mihi fluvium aquae vitae, splendidum tanquam crystallum, procedentem de sede Dei et Agni.
Et in medio plateae ejus, et ex utraque parte fluminis lignum vitae, afferens fructus duodecim, per menses singulos reddens fructum suum, et folia ligni ad sanitatem gentium.
Et omne maledictum non erit amplius; et sedes Dei et Agni in illa erunt, et servi ejus servient illi.
Et videbunt faciem ejus, et nomen ejus in frontibus eorum, et regnabunt in saecula saeculorum.
Qui nocet, noceat adhuc; et qui in sordibus est, sordescat adhuc: et qui justus est, justificetur adhuc; et sanctus sanctificetur adhuc.
Ecce venio cito; et merces mea mecum est, reddere unicuique secundum opera sua.
Ego sum α et ω, primus et novissimus, principium et finis.
Beati qui lavant stolas suas, ut sit potestas eorum in ligno vitae, et per portas intrent in civitatem.
Ego Jesus misi angelum meum testificare vobis haec in Ecclesiis. Ego sum radix et genus David, stella splendida et matutina.
Et spiritus et sponsa dicunt: Veni; et qui audit, dicat: Veni. Et qui sitit, veniat. Et qui vult, accipiat aquam vitae gratis.
Dicit qui testimonium perhibet istorum: Etiam venio cito. Amen.
Veni, Domine Jesu, veni et deduc nos a mundi turbinibus, a mari hoc procelloso, in quo tot tantique naufragium faciunt, in portum salutis. Veni, Domine Jesu, traduc nos a saeculo hoc nequam in regnum tuum coeleste; traduc nos a vita hac mortali, imo a morte vitali, in qua filii Adae continue morimur, gemimus et suspiramus gemitibus inenarrabilibus, in paradisum tuum, in quo, et ad quem primitus condidisti nos. Veni, Domine; veni, Jesu, transfer nos ab exilio hoc in patriam, a terra in coelum, a morte in vitam, a tempore in aeternitatem, a mortalitate in beatam immortalitatem, ut cantet tibi gloria mea: «Conscidisti saccum meum, et circumdedisti me laetitia.» Veni, mi Jesu; veni, salus et redemptio nostra; veni, amor noster, gaudium nostrum, spiritus oris nostri, lumen oculorum nostrorum. Trahe nos post Te, curremus in odorem unguentorum tuorum, ut in coelesti Jerusalem conscribamur cives sanctorum, domestici Dei, filii et haeredes tui. Ad hoc enim nos ab aeterno ante tempora saecularia praedestinasti; ad hoc nos in tempore a Te constituto creasti, redemisti, vocasti et justificasti, ut post hocce tempus in tuo regno, in tua sancta civitate, in omnia saecula nos magnificares et glorificares. Veni ergo, veni, ostende nobis faciem tuam: sequamur Te quocumque ieris, fruamur Te jugiter, qui nunc Te frui nec possumus, nec volumus; quia Tu es pars haereditatis nostrae et calicis nostri. Eia, Domine, aspiret dies tua, et inclinentur umbrae. Quid enim mihi est in coelo, et a Te quid volui super terram, Deus cordis mei, et pars mea Deus in aeternum? veni, desiderium collium aeternorum; veni, exultatio et jubilus cordis nostri. O vera charitas, chara sanctitas, sancta felicitas, felix aeternitas nostra! Amen.