Cornelius a Lapide
Index
HARMONIA CHRONOLOGICA PROPHETARUM
Hoc est, tabula chronologica per annos mundi et Christi consignans singula oracula Isaiae, et aliorum Prophetarum, conformis illi quam quasi probabilem Genesi praefixi. Scio varios varie haec consignare, sed paucis annis, quibus una chronologia, ab alia distat, additis vel demptis haec tabula cuilibet illarum serviet.
REGES JUDA sibi continuo succedentes, sub quibus prophetarunt Prophetae.
REGES JUDA sibi continuo succedentes, sub quibus prophetarunt Prophetae.
Anno mundi 3136, ante Christum 814
Ozias vel Azarias regnavit annis 52 Joathan 16 Achaz 16 Ezechias 29 Manasses 55 Amon 2 Josias 31 Joachaz mensibus 3 Joakim annis 11 A Joakim anno 11 finito, puta ab ejus caede, et filii ejus Joachin transmigratione in Babylonem, incipiunt anni 70 captivitatis Babylonicae, de quibus Jeremias, cap. xxv, vers. 11. Unde hinc annos prophetiae suae inchoat et consignat Ezechiel in tota sua prophetia. Joachin mensibus 3 Sedecias annis 11 Anno 11 Sedeciae, Nabuchodonosor regnum Juda et Jerusalem evertit, anno regni sui 18. Regnavit post excisam Jerusalem Nabuchodonosor annis 26. Universim enim regnavit annis 44. Ei successit filius Evilmerodach sive Baltasar, qui regnavit annis 34. Baltasarem, capta Babylone, occiderunt Darius et Cyrus. Itaque post Baltasarem in Babylone regnavit Darius anno uno, post Darium Cyrus annis 3. In anno 3 Cyri finiuntur prophetiae Danielis, qui ultimus omnium quatuor prophetarum prophetavit.
Anno mundi 3187, ante Christum 769
Anno mundi 3136, ante Christum 814, qui fuit a diluvio annus 1479, a nativitate Abrahae annus 1187, ab exitu Hebraeorum ex Aegypto annus 682, ante Christi nativitatem annus 814, coepit regnare Ozias, sive Azarias, rex Juda, regnavitque per annos 52. Sub quo prophetavit Osee, Joel, Amos et Isaias, qui, si credimus Eusebio, praecise coepit prophetare anno 17 Oziae, qui fuit annus ante Christum 797. Rursum sub Ozia coeperunt Olympiades. Annus enim 40 Oziae, qui fuit
Anno mundi 3198, ante Christum 751
ante Christum 774, fuit annus 1 primae Olympiadis.
Anno mundi 3207, ante Christum 742
Anno mundi 3187, ante Christum 769, qui fuit Oziae 52 et ultimus, vidit Isaias, cap. vi, Dominum sedentem super solium excelsum, et duos Seraphim clamantes: « Sanctus, sanctus, sanctus, Dominus Deus exercituum, » a quo per Seraphim carbone ignito purgatus, mittitur ad prophetandum, ac ad praedicendam futuram tempore Christi Judaeorum incredulitatem et desolationem, Gentium vero vocationem, fidem et multiplicationem.
Anno mundi 3198, ante Christum 751, qui fuit Joatham filii Oziae 11, Roma condita est a Romulo, qui in ea regnare coepit, regnavitque 39 annis.
Anno mundi 3219, ante Christum 730
Anno mundi 3207, ante Christum 742, qui fuit Achaz filii Joatham regnante apud Medos Dejoce, praedixit Isaias Christi ex Virgine ortum, dicens cap. vii: « Ecce virgo concipiet, et pariet filium, et vocabitur nomen ejus Emmanuel. » Additque regnum Israel aeque ac Syriae brevi fore destruendum, quod et contigit: nam eodem anno Phacee rex Israel, cum regnasset 20 annis, occisus est a duce equitum suorum, puta ab Osee, qui ei in regno successit. Rursum Teglath Phalasar, rex Assyriorum, vastavit eodem anno regnum Israel, et regnum Syriae, ejusque regem Rasin, qui cum Phacee contra Achaz et Judaeos conjuraverat, occidit.
Anno mundi 3224, ante Christum 725
Sub hoc tempus floruit Sibylla Erythraea, cujus de Christi nativitate, judicio et resurrectione versus recenset S. Augustinus, libro VIII De Civitate, cap. xxiii.
Anno mundi 3219, ante Christum 730, quo moriente Achaz successit ei filius Ezechias, puta anno 1 Ezechiae, prophetavit Isaias, cap. xiv, vers. 28, Ezechiae victoriam et triumphum de Philistinis. Sub idem tempus idem prophetavit, cap. xiii et seq., onus, id est excidium, Babylonis per Cyrum, atque Moab, Damasci, Aegypti, Aethiopiae, Idumaeae, Arabiae et Tyri per Nabuchodonosorem.
Anno mundi 3232, ante Christum 717
Anno mundi 3224, ante Christum 725, qui fuit Ezechiae regis Juda sextus, Osee regis Israel nonus et ultimus, Salmanasar capit Samariam cum rege Osee, regnum Israel evertit, decem Tribus abducit in Assyriam, juxta onus et vaticinium Isaiae cap. vii et viii.
Tunc contigit historia Tobiae. Nam inter alios Tobias cum Anna uxore, et Tobia filio suo unico, ex tribu et civitate Nephthalim a Salmanasare abductus fuit in Niniven: qui cum ab infantia idola fugiens Deum sedulo coluisset, etiam in captivitate a lege et timore Dei non recessit: quocirca nactus gratiam Salmanasaris, accepit potestatem ut quocumque vellet iret: unde circumiens Israelitas concaptivos consolatus est, egentibus succurrit, Gabelo mutuavit decem talenta argenti.
Anno mundi 3232, ante Christum 717, qui fuit Ezechiae 14, Isaias, cap. xx, incedens nudus per triduum, hoc suo facto portendit, et reipsa prophetavit spoliationem Aegypti et Aethiopiae, quae eodem anno facta est a Sennacherib, duravitque ad triennium.
Quocirca eodem anno Sennacherib, obsidens Jerusalem, blasphemias contra eam et Deum minas per Rabsacen evomuit; sed ad preces Ezechiae et Isaiae Deus ejus arma ab ea avertit, alioque divertit. Excivit enim contra eum Taraca regem Aethiopiae, de cujus adventu audiens Sennacherib, coactus est copias a Jerusalem contra Taraca abducere; ac cum eo confligens victor vastavit Aegyptum et Aethiopiam, uti jam dixi. Isaiae xxxvi et xxxvii.
Anno mundi 3234, ante Christum 715
Eodem anno aegrotavit Ezechias, mortemque ei denuntiavit Isaias: flet ille Deumque poenitens precatur: preces exaudit Deus, quindecimque annos se vitae ejus adjecturum per Isaiam promittit. Ezechiae petenti signum dat portentum regressus solis et umbrae in horologio Achaz per decem lineas. Ergo Isaias, admovens ulceri Ezechiae cataplasma ficuum, illum curavit, qui sanatus die tertio ingressus templum, canticum eucharisticum Deo cecinit, Isaiae xxxviii.
Eodem anno Merodach rex Babylonis, solem retrocessisse obstupescens, mittit legatos et munera ad Ezechiam, ut quaererent quomodo et quare tale portentum accidisset: unde elatus Ezechias ostentat eis omnes thesauros domus suae; ob quod ab Isaia increpitus, ab eo audit eosdem thesauros filiosque suos futuro tempore auferendos in Babylonem. Excipit patienter sententiam Prophetae humilis rex, tantumque precatur: « Fiat pax et veritas in diebus meis, » illudque impetravit: cum enim feliciter 39 annos regnasset, in pace obdormivit, Isaiae cap. xxxix.
Anno mundi 3247, ante Christum 702
Anno mundi 3234, ante Christum 715, qui fuit Ezechiae 16, et 3 Sennacherib ab invasione Judaeae, Sennacherib, victor rediens ex Aegypto et Aethiopia, obsidensque rursum Jerusalem, plagam accipit ab angelo, caesis 185 millibus Assyriorum, juxta oraculum et promissa Isaiae cap. xxxvii, vers. 30 et 36. Quocirca fugit ipse, reditque in Niniven, iramque suam evomit in Israelitas eo nuper abductos. Sic enim habet Tobias cap. 1, vers. 21: « Cum reversus esset rex Sennacherib, fugiens a Judaea plagam, quam circa eum fecerat Deus propter blasphemiam suam, et iratus multos occideret ex filiis Israel, Tobias sepeliebat corpora eorum. At ubi nuntiatum est regi, jussit eum occidi, et tulit omnem substantiam ejus. Tobias vero cum filio suo et cum uxore fugiens, nudus latuit, quia multi diligebant eum. Post dies vero quadraginta quinque occiderunt regem filii ipsius, et reversus est Tobias in domum suam; omnisque facultas ejus restituta est ei. »
Anno mundi 3317, ante Christum 632
Ab hoc anno 16, usque ad 29 et ultimum Ezechiae, Isaiam edidisse omnes reliquas prophetias, quas a cap. xl ad finem libri describit, censet S. Hieronymus in cap. 1 Isaiae. Has enim post cladem Assyriorum, cap. xxxvii, receptam subjungit Isaias. Porro illae sunt de Christo et Ecclesia. Nam obiter praedicit Cyrum relaxaturum Judaeos e captivitate Babylonica; prolixe autem prophetat Christum Cyri antitypum omnes homines redempturum e servitute peccati et diaboli, ac, relictis Judaeis, vocaturum Gentes ad salutem, pro eis passurum, moriturum, ascensurum in coelum, daturum abundantiam bonorum spiritualium et temporalium: omnes enim Gentes Christo et Ecclesiae se subdituras, ac reges et reginas fore ejus nutritios et nutrices, omnesque suas opes et gloriam in illam illaturas, eamque vultu in terram demisso adoraturas. Denique Christum retributurum fidelibus et piis felicitatem ineffabilem; infidelibus vero et impiis ignem inexstinguibilem.
Anno mundi 3335, ante Christum 614
Anno mundi 3247, ante Christum 702, coepit regnare Manasses filius Ezechiae, impius et idololatra, regnatque per 55 annos, qui proinde Isaiam sua scelera increpantem, licet cognatum suum, serra lignea medium serrat, et secat in duas partes, juxta fontem Siloe. Insuper et sanguinem innocentem fudit multum nimis, donec impleret Jerusalem usque ad os. Quocirca immisit Deus principes regis Assyriorum, qui Manassem vinctum catenis ducerent in Babylonem, ubi ipse agens poenitentiam, Deumque precans exauditur, ac post 10 annos ab eo restituitur regno: qui restitutus idola et aras aufert, altare cultumque Dei restaurat, eique totus servit, subditosque servire jubet, III Reg. xxi, et II Paralip. cap. xxxiii.
Anno mundi 3317, ante Christum 632, qui fuit annus 13 Josiae pii regis, Jeremias sacerdos in utero matris sanctificatus, etiamnum puer mittitur a Deo ad prophetandum; cumque causaretur pueritiam, manu Domini tactus ad os accipit donum prophetiae, audaciam ac robur invincibile ad libere prophetandum et concionandum. Hoc ergo anno 13 Josiae, videt cap. 1, ollam succensam, et virgam vigilantem venientem a facie Aquilonis, per quae portendi enuntiat adventum Nabuchodonosoris e Babylone, qui Judaeam et Hierosolymam ob ejus scelera evertat, populum aut trucidet, aut captivum abducat, terramque desolet.
Anno mundi 3335, ante Christum 614, qui fuit Josiae 31 et ultimus, ascendit Nechao rex Aegypti contra regem Assyriorum. Josias autem, volens impedire transitum ejus per Judaeam, pergit ad resistendum. Cui Nechao ait: « Non adversum te hodie venio, sed contra aliam pugno domum, ad quam me Deus festinato ire praecepit: desine adversum Deum facere, qui mecum est, ne interficiat te. » Noluit Josias acquiescere Dei verba loquenti; sed pugna congressus in campo Mageddo a sagittariis vulneratur, ac relatus in Jerusalem moritur, lugetque eum universus populus, Jeremias maxime, cujus lamentationes super Josiam in exsequiis cantatae, longo deinceps tempore replicatae sunt.
Joachaz, qui et Sellum, filius Josiae, vigesimus rex Juda, inique crudeliterque regnat 3 mensibus. Interim Nechao, potitus victoria, venit in Jerusalem, Joachaz vinctum mittit in Aegyptum, et tributo Judaeis imposito, fratrem ejus Eliakim, qui et Jechonias, regem constituit, vertitque nomen ejus Joakim. Hic regnat annis 11, occidit Uriam prophetam, eo quod praedicaret Jerusalem destruendam esse, et projecit cadaver ejus in sepulcris vulgi ignobilis. Hunc et Joachaz praedictum leones vocat Ezechiel, quia populum violenter oppresserunt.
Tunc Dei jussu Jeremias, intrans domum regis Juda, ait de primogenito Josiae: « Nolite flere mortuum. » Mox de Joachaz subdit: « Plangite eum qui egreditur; quia haec dicit Dominus ad eum: Non revertetur hac amplius, sed in loco, ad quem transtuli eum, ibi morietur. » Deinde ait de Joakim: « Haec dicit Dominus ad Joakim: Non plangent eum, sed sepultura asini sepelietur, projectus extra portas Jerusalem. » Ac demum ad filium ejus Joachin, sive Jechoniam adjecit: « Vivo ego, dicit Dominus; quia si fuerit Jechonias annulus in manu dextera mea, inde evellam eum. Et dabo te in manu regis Babylonis, et mittam te et matrem tuam in terram alienam, ibique moriemini. »
Anno mundi 3338, ante Christum 611
Sub haec Jeremias praedicans in templo omni populo, nisi resipiscant, templum urbemque destructum iri, apprehenditur a sacerdotibus et pseudoprophetis, ac coram principibus accusatur ut occidatur: quibus respondet se a Deo missum, ut ista nuntiaret: unde per principes et seniores absolvitur; Ahicam enim filius Saphan eum liberavit, Jerem. xxvi, vers. ult.
Anno mundi 3339, ante Christum 610
Sub idem tempus jubetur Jeremias a Deo facere vincula et catenas, eaque gestare et imponere collo suo, ac postea sub Sedecia eadem mittere ad reges Tyri, Sidonis, Edom, Moab, Ammon, ut per illa significet et portendat, eis vincula et captivitatem imminere a Nabuchodonosore, ut patet Jerem. xxvii, vers. 1 et seq.
Anno mundi 3338, ante Christum 611, anno 3 regni Joakim ascendit Nabuchodonosor rex Babylonis, obsidet Jerusalem, capit Joakim regem cum multis nobilibus, inter quos erant et Daniel adhuc puer, et Ananias, Misael et Azarias. Regem vinctum catenis cum aliis, partemque vasorum templi quam celerrime potuit, abducit in Babylonem, ubi vasa ponit in templo Dei sui. Danielem autem, et tres socios ejus, eo quod semine regio prognati caeteros forma et ingenio praecellerent, ibi cibis regiis nutriri, ac lingua et litteris Chaldaeorum erudiri facit, ut post triennium starent coram rege, qui consensu praepositi eunuchorum abstinentes a dapibus regiis, et solis leguminibus et aqua victitantes, vultus corpulentiam, ac sapientiam supra caeteros coaevos suos, qui cibo regio vescebantur, a Deo obtinent; et Daniel praeterea intelligentiam somniorum: triennioque expleto, stant coram rege decuplum omnes magos Chaldaeorum superantes.
Anno mundi 3339, ante Christum 610, qui fuit 4 Joakim, prophetat Jeremias, cap. xlvi, vers. 2 et seq., quod Chaldaei profligabunt Aegyptios cum suo rege Pharaone Nechao. Nechao enim ex victoria et strage Josiae, Judaeos sibi subjugaverat. Collecta ergo multitudine Aegyptiorum, Libyum et Lydorum, venit vindicaturus se de Chaldaeis quod vectigales suos Judaeos abegissent in Babylonem. Anno igitur 4 regni Joakim in Babylonica captivitate detenti, commissum est praelium juxta flumen Euphraten in Charcamis, ubi rex uterque cecidit, inquit Adrichomius in Chronico, scilicet Nechao senior, et Nabuchodonosor senior: (sed de hoc alias), Aegyptii caesi: Chaldaei vero, superiores effecti, tollunt ab Aegyptiis quidquid illi abstulerant Assyriis, ab Euphrate Aegyptum usque: tunc restitutus Joakim regno suo fit tributarius regi Babylonis, servitque ei sub tributo 3 annis. Et hic primus annus est regni Nabuchodonosoris junioris, cognomento Magni, regis Babylonis, qui deinde regnavit annis 45.
Hoc eodem anno 4 Joakim, clamat Jeremias ad Judaeos, se jam per annos 23 prophetasse: at quia nec se, nec reliquos Prophetas hortantes ad poenitentiam audire voluerunt, praenuntiat ipsos a rege Babylonis capiendos, eique servituros 70 annis. Jerem. cap. xxv, xlvi, xlvii, xlviii, xlix, l et li.
Prophetatque omnes in circuitu gentes, Aegyptios, Philisteos, Moabitas, Ammonitas, Idumaeos, etc., bibituras de calice Babylonis vinum furoris Domini: et post 70 annos ipsam etiam Babylonem bibituram, et a Medis penitus subvertendam, ac in perpetuam solitudinem redigendam, et tum demum Israelem reversurum in terram suam, atque ibi bene beateque victurum.
Eodem anno 4, rex Joakim claudit Jeremiam in carcere: ubi anno 5 Joakim, mense novembri, Dei jussu Baruch scriba et notarius Jeremiae scribit in libro ex ore Jeremiae omnes prophetias ejus contra Judam et Gentes. Inde missus a Jeremia cum libro ad populum in templo congregatum, atque jejunia celebrantem, ibi legit eum coram omni populo, ut resipiscant. Deinde accersitus ad principes, legit eumdem coram omnibus principibus in domo regis; qui obstupescentes, dicunt ad Baruch: « Vade, et abscondere tu et Jeremias. » Solvunt ergo Prophetam, et ingressi ad regem nuntiant ei verba libri; quem rex statim legi, et paucis in eo lectis, cultro scindi, et in igne comburi facit, Jeremiam et Baruch quaerit ad mortem, sed abscondit eos Dominus. Cujus jussu mox Baruch ex ore Jeremiae easdem prophetias in alio libro scribit; et insuper addit, quod ob combustionem prioris libri, cadaver Joakim projicietur ad aestum per diem, et gelu per noctem, Jerem. xxxvi.
Anno mundi 3342, ante Christum 607
Tunc Jeremias arguit Baruch pusillanimitatis, quod quereretur se dolorem habere, non requiem; cui tamen in caeterorum vastatione promittit animae salutem.
Anno mundi 3346, ante Christum 603
Erant tunc in Babylone duo senes presbyteri, judices Judaei, Achaz et Sedechias, qui castissimam Susannam Judaeam, clam in horto se lavantem, ad libidinem seu stuprum concupiscentes, cum ejus concubitu frui non possent, ipsam coram populo falso adulterii accusant; quae cum damnata duceretur ad mortem, Deumque oraret, Dei spiritu suscitatus puer Daniel, cap. xiii, retractat judicium, ipseque senes separatim interrogatos, proprio ipsorum ore de falso testimonio convincit: quos lege talionis populus lapidare properabat; sed jussu Nabuchodonosoris igne combusti sunt, sicut praedixerat Jeremias, cap. xxix, vers. 23.
Anno mundi 3347, ante Christum 602. Post tres autem menses
Anno mundi 3342, ante Christum 607, qui fuit annus 7 Joakim, Joakim Aegyptiorum fisus auxilio, rebellans contra Nabuchodonosorem, negat ei tributum, nolens ultra servire Chaldaeis; unde missi a Deo exercitus Chaldaeorum, Syriae, Moab, Ammon, disperdunt Judam propter peccata Manassis. Tunc Jeremias Dei mandato accedit ad Rechabitas, qui ex praecepto patris sui religiose vivebant, non bibentes vinum, nec habentes agros aut vineas, in tabernaculis pro domibus habitantes, jamque necessitate belli in urbe habitantes: et propinat eis vinum; quod cum bibere nollent, exemplo obedientiae ipsorum arguit pertinacem Judaeorum inobedientiam, Dei praeceptum negligentium; quapropter his supplicium, illis autem praemium praenuntiat.
Anno mundi 3346, ante Christum 603, anno 11 regni Joakim, Nabuchodonosor veniens Hierosolymam, occisum Joakim projicit extra Jerusalem, a bestiis avibusque lacerandum, regem constituit filium ejus Joachin; qui et Jechonias. Hic regnat menses 3, dies 10, malitia patri similis, nomine dissimilis, IV Reg. xxiv; II Paralip. xxxvi; III Esdr. I.
Anno mundi 3347, ante Christum 602. Post tres autem menses verno tempore, Nabuchodonosor reversus obsidet Jerusalem; ad quem exiens de consilio Jeremiae, rex Joachin et mater, uxores et principes ejus, omnesque nobiles et optimates Juda, inter quos erant et juvenis Ezechiel, et Mardochaeus, et Josedec pontifex, ultro se tradunt regi Babylonis, qui eos una cum caeteris vasis ac thesauris templi ac palatii, ac ditioribus, robustis et optimis quibusque artificibus transfert in Babylonem; ubi Joachin carceri traditur: regem autem constituit ejus patruum Mathaniam, filium Josiae, facitque eum jurare per Deum, quod fideliter sub tributo serviet Chaldaeis; in signum cujus vertit nomen ejus, vocatque eum Sedeciam, quod justitiam Domini sonat. Hic impie regnat annis 11, faciens malum, nec obediens consilio Jeremiae. IV Reg. xxiv; II Paralip. xxxvi; III Esd. I; Jerem. cap. xxxvii et lii.
Anno 1 regni ejus videt Jeremias, cap. xxiv, ficus optimas et pessimas, divinitus positas ante templum, auditque priores significare Judaeos jam pridem translatos in Babylonem, eosque a Domino reducendos in Judaeam; posteriores vero designare eos qui manserant in Jerusalem, eosque gladio, fame et peste prodendos. Statimque scribit Jeremias, et mittit litteras ad eos qui traducti erant in Babylonem, quod post 70 annos reversuri sint in terram suam: eos vero qui Hierosolymis remanserant, gladio, fame et peste consumendos. Prophetat et veram populi liberationem per Christum futuram, novamque legem in cordibus scribendam, ac Jerusalem reaedificandam, ubi libere, secure, et laete in cunctorum affluentia bonorum serviant Domino, Jerem. cap. xxix, xxx et xxxi.
Sub idem tempus mense julio, Ananias pseudopropheta tollens in templo coram sacerdotibus et omni populo catenam ligneam de collo Jeremiae, quam jussu Dei in signum futurae captivitatis portabat, eamque confringens ait: Sic conteret Deus, post duos annos, jugum regis Babylonis de collo omnium gentium, et rex Jechonias omnesque transmigrati cum vasis templi huc revertentur; sed Jeremias, jussu Dei pro lignea catena ferream portans, Ananiam falsa vaticinari, ideoque brevi moriturum denuntiat, qui septimo post mense obiit, Jeremiae xxviii.
Anno mundi 3350, ante Christum 599
Tunc quoque Jeremias misit catenas ad quinque reges, Edom, Moab, Ammon, Tyri et Sidonis per legatos ipsorum, qui venerant ad Sedeciam, quibus monet illos, simul ac regem Juda, si servire velint regi Babylonis, permansuros in terra
sua, alioqui perituros gladio, fame, peste: praedicit etiam sacra vasa, quae reliqua sunt Hierosolymis, transferenda in Babylonem, et tandem referenda Hierosolymam.
Anno mundi 3351, ante Christum 598
Anno mundi 3350, ante Christum 599, qui fuit quartus Sedeciae, Jeremias, cap. xix, conterit lagunculam in atrio templi, ut ostendat populum sic esse conterendum. Hinc cap. xx, incarceratus a Phassur minatur ei interitum, atque ex taedio vitae et aerumnarum acerbitate maledicit diei nativitatis suae.
Eodem anno prophetat, cap. l et li, excidium Babylonis per Cyrum: unde, vers. 50, scribit in libro omnia mala quae imminebant Babyloni, atque librum tradit Saraiae oratori Sedeciae, eunti cum eo in Babylonem, eique praecipit, ut coram Judaeis eum legat, deinde alligatum lapidi projiciat in Euphratem, ac dicat: « Sic submergetur Babylon, » Jerem. li et lix.
Eodem anno Jeremias, cap. xiii, vers. 18, mittitur a Deo ad Sedeciam rebellantem Chaldaeis, et ad reginam, ut nuntiet eis regni eversionem, ut patebit ex chronotaxi Jeremiae.
Anno mundi 3355, ante Christum 594
Anno mundi 3351, ante Christum 598, qui fuit transmigrationis Joachin in Babylonem 5, et regni Sedeciae quintus, die 5 junii, Ezechiel sacerdos Judaeus in Babylone anno 30 aetatis suae, videt in nube ac igne similitudinem quatuor animalium, nempe hominis, leonis, bovis et aquilae, impetu spiritus recta incedentium, et effigiem hominis sedentis in throno gloriae Dei, mystice repraesentantes Christum ac quatuor Evangelistas: jussusque comedit librum coelitus missum, scriptum intus et foris, continentem lamentationes, carmen et vae; atque ita constantia spiritus accepta, divinitus mittitur ut prophetet Judaeis concaptivis suis in Babylone: cumque per septem dies taceret, visa rursum in campo gloria Domini, jubetur in domo sua includi quasi vinctus ac mutus, et signis figurare ac depingere in tabula obsidionem Jerusalem, et inter se et civitatem sartaginem ferream ponere pro muro, qui remedium coelestis auxilii captivis excluderet: atque assumptis iniquitatibus Israel dormire super latus suum sinistrum 390 diebus, deinde super latus dextrum 40 diebus, assumptis iniquitatibus Juda, et quotidie comedere panem in pondere, cibum vilem, modicum, confectum stercore boum, et bibere exiguum aquae in mensura. Jubetur et pilos capitis et barbae sibi detondere, detonsos tripartitim consumere. Atque his omnibus designabat et denuntiabat, propter perpetratas iniquitates futuram arctissimam civitatis Jerusalem obsidionem, totiusque Judaeae extremam ac inevitabilem vastationem ac desolationem, Ezech. capitibus i, ii, iii, iv, v, vi et vii.
Anno 6 transmigrationis, die 5 augusti, Ezechiel raptus in spiritu et ductus in Jerusalem, videt ibi in templo pessimas Judaeorum abominationes idololatriae, et ob eas, variaque scelera quibus Sodomam et Samariam superabant, etiamsi Noe, Daniel et Job pro ipsis orarent, omnes et singulos, qui a viro lineis vestito non essent signo thau in fronte notati, occidendos, urbemque exurendam: Sedeciam autem regem, eo quod confoederatus regi Aegypti, rupto ac fracto juramento rebellaret contra Nabuchodonosorem, capiendum et adducendum in Babylonem, ipsum tamen eam non visurum, ibique moriturum; eos vero qui se dedentes Chaldaeis transmigrarent in Babylonem, reversuros in patriam.
Anno mundi 3356, ante Christum 593
Anno 7 transmigrationis, die 10 julii, Ezechiel Judaeis a se responsum divinum quaerentibus, replicat beneficia Dei Israelitis in Aegypto, in deserto, et in terra promissionis exhibita, semperque tamen eos fuisse rebelles imperio, ideoque Hierosolymae irrevocabilem minatur gladium, cladem et excidium, Ezech. capitibus xx, xxi, xxii et xxiii.
Anno mundi 3355, ante Christum 594, anno 9 Sedeciae, die 10 decembris, venit Nabuchodonosor cum exercitu, arctissimeque obsidet Jerusalem sesquianno, nisi quod medio tempore duobus mensibus propter Aegyptios abfuerit, interea fames tanta in civitate obsessos pressit, ut parentes comederent liberos suos, et liberi parentes, libro IV Reg. xxv; Jerem. xxxix et lii, et xix, Ezech. v.
Eodem die, mane Ezechiel per ollam electis carnibus et ossibus plenam, ignibus admotam et liquefactam, significat transmigratis fore incendium Jerusalem, populique excidium. Vespere autem ejusdem diei obiit dilecta uxor ejus, pro qua prohibetur a Deo lugere, in signum futurae desolationis templi; prophetatque imminere etiam Ammonitis, Moabitis, Idumaeis, et Palaestinis seu Philistinis exitium, quod de afflictione Jerusalem exsultaverint, Ezech. xxiv et xxv.
Tunc mittit Sedecias rex nuntios ad consulendum Jeremiam: quibus respondet Propheta Sedeciam regem capiendum, urbemque exurendam; qui vero e populo manserint in urbe, fame, peste ac gladio morituros; qui autem profugerint ad Chaldaeos victuros, Jerem. xxi.
Anno mundi 3356, ante Christum 593, anno 10 Sedeciae, Jeremias missus a Domino ad Sedeciam, dicit ei, quod civitas caperetur ac incenderetur, et rex non effugeret, sed captus visibiliter cum coram Nabuchodonosore loqueretur, non tamen gladio occideretur, sed ductus in Babylonem, ibi in pace morte naturali moreretur: quam ob causam claudit rex Prophetam in carcere ad dies aliquot, Jerem. xxxii et xxxiv.
Jeremias autem positus in carcere, jussu Domini emit a patruele suo agrum qui erat in Anathot, praecipitque ipsi Baruch, ut curet litteras emptionis sigillatas poni in vase fictili et servari; testificans Jerusalem quidem destruendam, et populum captivandum; sed iterum reversurum, ac secure possessurum agros suos in prosperitate. Prophetat etiam Christum nasciturum, factaque redemptione, feliciter in omni gaudio super domum Jacob et David regnaturum sine fine, Jerem. capitibus xxxii et xxxiii.
Post haec Sedecias in arcto positus ob imminens periculum, eo quod adesset septimus annus, hoc est sabbatum terrae, dimittit Prophetam, et convocat populum in templum: feriunt pactum coram Domino, ut unusquisque dimitteret servos suos liberos: et in signum firmitatis pacti, inter partes conscissi vituli transeunt, imprecantes sibi novissimas poenas, nisi pacta servarent; itaque servos dimittunt, Jerem. xxxiv.
Interea exercitus regis Aegypti venit in Judaeam, promissum Judaeis allaturus auxilium: quo audito Chaldaei, solventes obsidionem Jerusalem, pergunt obviam Aegyptiis, eosque retrocedere compellunt, Jerem. xxxvii.
Eodem anno 10 in decembri prophetat Ezechiel, eo quod rex Aegypti auxilium praestitisset Judaeis, Aegyptum per Nabuchodonosorem esse vastandam, destruendam et in solitudinem redigendam: post 40 autem annos restituendam, licet non ad pristinam gloriam, Ezech. xxix et xxx.
Anno mundi 3357, ante Christum 592
Cum recessissent autem Chaldaei, Judaei rati se omnino esse liberatos, statim servos dimissos retrahunt in servitutem. Unde Dominus, per Jeremiam foedifragos increpans, dicit ipsos gladio, peste et fame perituros, Jerem. xxxiv.
Quin etiam Jeremias Sedeciae regi ab ipso divinum responsum petenti respondet: Aegyptios reversuros in terram suam, et Chaldaeos redituros Hierosolymam, urbemque exusturos, Jerem. capite xxxvii.
Tunc Jeremias volens exire in Anathot viculum, unde fuit oriundus, ad possidendum agrum, quem emerat, comprehenditur in porta a custodibus falso accusantibus, quod ad Chaldaeos transfugeret, ac jussu principum caesus mittitur in carcerem, seditque ibi diebus multis. Inde eductus a rege Sedecia, et abscondite veritatem interrogatus, ait ipsum vere capiendum. Itaque reponitur in carcere, assignata ipsi quotidie torta panis, donec consumerentur omnes panes civitatis obsessae, Jerem. xxxvii.
Interea fugatis Aegyptiis, continuatur obsidio Jerusalem. Jeremias autem incessanter praedicabat e carcere omni populo urbem capiendam, ac manentes in ea gladio, fame et peste morituros; qui vero ad Chaldaeos transfugissent mortem evasuros. Quare principes petunt a rege Prophetam occidi, ejusque consensu exemptum e carcere fune demittunt in lacum lutosum, ut ibi moreretur fame; sed, connivente rege, extrahit eum Abdemelech Aethiops eunuchus, ac reponit et reclusit in carcere: qui Abdemelech propter hoc beneficium, et maxime quia semper confidebat in Deo, audit a Jeremia se divinitus a captivitate et morte liberandum, Jerem. xxxviii et xxxix.
Post haec Jeremias iterum clam ductus ad regem, ac secrete interrogatus, suadet ac consulit ei, ut se dedat Chaldaeis, sic ipsum urbemque salvos fore: alioquin urbem ab eis comburendam, ipsumque non effugiturum; quo dicto reducitur, ac recluditur in carcere, manetque ibi usque dum capiatur, Jerem. xxxviii.
Anno mundi 3357, ante Christum 592, anno autem 11, prima die mensis martii, prophetat Ezechiel Tyrum, urbem maris inclytam, ac frequentia negotiatorum opulentissimam, a Nabuchodonosore evertendam, eo quod super afflictione et destructione Jerusalem exsultaverit: regem autem Tyri ob ejus superbiam, qua se Deum, ac sapientiorem Daniele, viro jam tunc magni nominis et famae, propter interpretationem somniorum regis liberationemque Susannae, jactabat, occidendum: Judaeos vero reducendos in terram suam, Ezech. cap. xxvi, xxvii et xxviii.
Eodem anno 11, die 5 maii, comparat Ezechiel Pharaonem cum rege Assyriorum: quod sicut Assur sublimis dejectus est, ita dejiceretur et regnum Aegyptium, Ezech. xxxi.
Eodem anno 11 Sedeciae, qui erat 19 Nabuchodonosoris, die 5 junii, Chaldaei perrumpunt exteriorem murum Jerusalem, et intrant usque ad portam interiorem secundi muri: quo viso, rex Sedecias nocte per viam subterraneam cum suis principibus fugiens, a Chaldaeis comprehenditur in campo Jericho, et ducitur ad Nabuchodonosorem in Reblata; qui objurgato eo de infidelitate et perjurio, filios ejus principes Juda in conspectu ejus occidit: deinde eruit oculos ejus, et vinctum catenis mittit et adducit in Babylonem; ubi mancipat eum carceri usque ad mortem, IV Reg. xxv; Jerem. xxxix et lii, impletumque est verbum Domini quod dixerat: « Adducam eum in Babylonem, et ipsam non videbit, » Ezech. xii.
Die 9 junii, Chaldaei capiunt urbem Jerusalem, populum occidunt non parcentes adolescenti, virgini, seni. Die 7 julii, venit Nabuzardan princeps exercitus, et comburit palatium regis, omnesque domos Jerusalem. Porro die 10 julii, incendit templum Domini, cum stetisset annis 446, simulque combusti sunt libri sacri, qui passim in Scriptura citati jam non exstant. Insuper universas turres, et muros urbis Jerusalem per circuitum, et reliqua aedificia destruit; populum residuum cum transfugis ac vasis templi abducit in Babylonem: reliquit Hierosolymae tantum pauperes aliquot rusticos ad colendam terram, cuibus praeficit Godoliam. Jeremiam vero Nabuzardan ex mandato Nabuchodonosor solvit a catenis, et educit e carcere, datque ei libertatem, facultatem et optionem vel proficiscendi in Babylonem,
promittens se eum ibi honorifice habiturum, vel habitandi ubicumque voluerit. At Propheta malens in patria residere, multis cibariis ac muneribus ab eo donatus, ac Godoliae commendatus, una cum Godolia habitat in Masphat: ubi Godolias Judaeos passim dispersos benigne recipit, eisque securitatem promittit, dummodo servire velint regi Babylonis: a quibus monetur, ut caveat sibi ab Ismaele intentante ei mortem; qui tamen non credit, nec audit bene monentes, IV Reg. xxv; II Paralip. xxxvi; Jerem. xxxix et lii; III Esdr. I.
Anno mundi 3358, ante Christum 591. Anno 1 desolationis Jerusalem
Porro Jeremias amaro animo sedens, dolens, ac flens quadruplici alphabeto metrico lamentatur destructionem Jerusalem, ac in sua afflictione antitypice plangit Christi passionem, mortem et sepulturam, ac Ecclesiae desolationem, oratque Deum pro desolatis, Thren. cap. ii, iii, iv et v.
Tertia autem die septembris, Ismael Judaeus proditorie occidit in Masphat Godoliam, aliosque complures Judaeos ac Chaldaeos qui cum eo erant. Unde cum et ipse a reliquiis Judaeorum quaereretur ad necem, fugit cum octo viris ad Ammonitas, Jerem. xli; IV Reg. xxv.
Anno mundi 3362, ante Christum 587
At reliquiae Judaeorum, timentes a Chaldaeis facti ultionem, statuunt fugere in Aegyptum, rogant Jeremiam ut oret ac consulat Dominum quid facere debeant, jurantes facturos se quidquid ille jusserit. Decima post die, respondet Dominus per Jeremiam ipsos Dei praesidio fore salvos, si in Judaea maneant: sin autem in Aegyptum fugiant, protestatur eos omnes ibi gladio, fame et peste morituros. At illi, spreto Dei oraculo, cogentes Jeremiam et Baruch secum proficisci, simul abeunt ac proficiscuntur in Aegyptum, habitantque juxta Taphnis. Ubi Jeremias praedicit illis Nabuchodonosorem venturum, et vastaturum Aegyptum cum idolis suis, eique dominaturum, Jerem. cap. xlii et xliii.
Anno mundi 3371, ante Christum 578. Anno 14 ab excidio Jerusalem
Post haec Judaei in Aegypto reprehensi a Jeremia super idololatria, quod ibi sacrificarent idolis, obstinate respondent una cum multitudine mulierum permansuros se in idololatria inveterata, ac sacrificaturos reginae coeli, id est lunae. Jeremias quos praedicit universos gladio et fame penitus consumendos, regemque Aegypti Pharaonem capiendum: et quia non destitit ipsos arguere, lapidaverunt eum ibidem; quem honorantes Aegyptii, ob fugatos ipsius oratione serpentes ab eodem loco, sepeliverunt eum juxta sepulcrum regum suorum, magnaque eum ibi religione venerantur, Jerem. xliv.
Anno mundi 3373, ante Christum 576
Post haec emergunt alii Judaei de locis vicinis, ad quae profugerant, et dicunt: Unus erat Abraham, et possedit terram: nos autem multi sumus, nobis data est terra in possessionem; itaque euntes habitant ibi in ruinis et maceriis urbis, Ezech. xxxiii.
Anno mundi 3358, ante Christum 591. Anno 1 desolationis Jerusalem, qui erat transmigrationis 12, die 5 decembris, venit quidam fugitivus de Jerusalem in Babylonem ad Ezechielem, dicens: Vastata est civitas: quo tempore prophetat Ezechiel, quod reliquiae Judaeorum, qui habitabant in ruinosis, propter iniquitates suas, a bestiis, et gladio ac peste perderentur, et terra in solitudinem redigeretur, Ezech. xxxiii.
Eodem anno, die 1 februarii, Ezechiel plangit super futura Pharaonis a Nabuchodonosore occisione, ejusque ac plurium nationum ad inferos descensu: eo quod dederint terrorem suum in terra viventium, hoc est, Judaeorum et Patriarcharum: quos propter notitiam et cultum Dei, Dominus in Evangelio viventes appellat, Matth. xxii. Describit etiam Evangelici praedicatoris officium, ac pro pastoribus Judaeorum neglecto grege seipsos pascentibus, promittit verum pastorem Christum, qui suas oves congregabit, sanabit, et pascet in pace et ubertate. Ad haec praedicit Idumaeam vastandam et destruendam, eo quod populum Dei afflixerit: Israelem vero a captivitate reducendum, ac restituendum, in terram suam, ubi uniti sub uno rege ac pastore Christo in felicitate habitabunt, et in praeceptis Dei ambulabunt. Cujus restitutio ostenditur Prophetae in campo per ossa arida reviviscentia, mystice etiam resurrectionem generalem mortuorum praefigurantia. Postremo vaticinatur Gog et Magog in novissimis diebus cum instructo ingentique exercitu, ab Aquilone venturos in terram Israel, ibique perituros. Ezechielis capitibus xxxii, xxxiii, xxxiv, xxxv, xxxvi, xxxvii et xxxviii.
Anno mundi 3385, ante Christum 564
Anno mundi 3362, ante Christum 587, qui fuit ab excidio et desolatione Jerusalem 5. Nabuchodonosor juxta vaticinia Isaiae, cap. xxiii, et Jeremiae cap. xlvi, vers. 13, invasit et occupavit Coelesyriam, Ammonitas et Moabitas (ita Josephus X Antiq. xi) ac coepit obsidere Tyrum, quam 13 annis obsedit, tandemque expugnavit. Ita Ezechiel, cap. xxix, vers. 18, et Josephus. Eodem anno, qui fuit Nabuchodonosoris 24, die 17 mensis quinti, Baruch librum a se conscriptum legit Babylone coram Jechonia, et toto populo, quo Judaeis in Babylone dat monita salutis, eos nimirum ob peccata abductos in captivitatem, sed cum gloria reducendos in Jerusalem. Rursum per Christum Deum, hominem futurum, ac in terra cum hominibus conversaturum, plenius et perfectius homines fore docendos viam sapientiae ac salutis, ab eoque redimendos, ac aeterno honore, splendore ac jucunditate exhilarandos, et decorandos in lumine majestatis Dei. Baruch cap. 1, et seq.
Anno mundi 3417, ante Christum 532
Anno mundi 3371, ante Christum 578. Anno 14 ab excidio Jerusalem, qui est 25 transmigrationis, die 10 Martii, Ezechiel in spiritu ductus in terram Israel, angelo ei ostendente, videt sub figura civitatis (Jerusalem) et templi, certa mensura ac dimensione super montem reaedificandi, ac gloria Dei replendi, Ecclesiae Christi sacrosancta mysteria. Ezechiel capitibus xl, xli, xlii, xliii, xliv, xlv, xlvi, xlvii et xlviii.
Anno mundi 3373, ante Christum 576, qui fuit regni Nabuchodonosoris 45, monarchiae ejus 10, excisae Jerusalem 26, transmigrationis Joachin 37, moritur Nabuchodonosor, eique in regno succedit filius Evilmerodach, qui et Baltasar vocatus est: qui eodem anno 1 regni sui elevat et educit Joachin regem Juda de carcere, et exaltat eum super omnes principes Babylonis, adeo ut deinceps tota vita in mensa regis cum eo vesceretur, Jerem. cap. ult. vers. 34.
Eodem anno 1 regni Baltasaris, videt Daniel, cap. vii, in somno quatuor bestias, leonem, ursum, pardum, et quartam terribilem innominatam, e cujus capite cornu parvum exoriens crescebat, multosque debellabat: quae designabant quatuor monarchias, Chaldaeorum, Persarum, Graecorum et Romanorum, e qua orietur Antichristus sanctos persequens, et quasi monarcha toti orbi dominans per tres annos cum dimidio; quem Filius hominis, accepta ab Antiquo dierum potestate, disperdet et conteret, ipseque regnabit in aeternum.
Anno mundi 3375, ante Christum 574
Sub idem tempus contigit historia Belis et draconis, quem Daniel contrivit, Daniel. cap. xiv.
Anno mundi 3385, ante Christum 564, qui fuit Baltasaris tertius, videt Daniel hircum pugnare contra arietem, ipsumque devincere; deinde cornu modicum ex hirco prognatum multam in populum templumque Dei exercere tyrannidem: auditque a Gabriele, ita regem Persarum olim praelio vincendum a rege Graecorum, atque ex eo oriturum regem impudentem (nempe Antiochum Epiphanem figuram Antichristi), qui sanctos interficiet, templum violabit, sacrificia cultumque Dei auferet et abolebit, tandemque sine manibus conteretur, Dan. viii.
Anno mundi 3417, ante Christum 532, qui fuit Baltasaris 34, et ultimus; Cyrus rex Persarum, et Darius rex Medorum, avunculus ejus, obsident Babylonem. Baltasar autem rex, urbis munitione fretus, vacans conviviis, bibit vinum cum suis principibus, uxoribus et concubinis, ex vasis templi Jerusalem, laudando idola sua; quapropter videt manum scribentem in pariete: Mane, tekel, phares; quam scripturam cum magi Babylonis neque legere, neque interpretari valerent, solus Daniel eam perturbato regi et legit, et interpretatur significare ipsum regno deturbandum, idque a Deo dandum Medis et Persis. Unde Daniel torque aurea et purpura honoratur, ac tertius regni constituitur, Daniel. v.
Eadem nocte Medi et Persae fluxu Euphratis alio ducto, per siccum alveum Babylonem ingressi,
Tandem Ezechiel apud Babylonem a judice populi Israel, quod eum de cultu idolorum argueret, interfectus ac martyrio laureatus, sepultus est in sepulcro Sem et Arphaxad, Abrahae progenitorum; ad quod multi orationis causa confluere consueverunt, uti habet Martyrol. Romanum, quarto Idus aprilis.
Anno mundi 3375, ante Christum 574, qui fuit a vastata Aegypto, et consequenter a monarchia Nabuchodonosoris 2, regni vero ejus 37. Nabuchodonosor jam superbus, et gloriosus triumphator, reversus in Babylonem, vidit in somnio statuam quadriformem, scilicet capite aureo, pectore argenteo, ventre aeneo, tibiis ferreis, portendentem quatuor imperia mundi, quae a lapide de monte abscisso, id est a Christo, contrita est, prout ei explicuit Daniel, cap. ii, ideoque a rege honoratus fuit, et toti Babyloniae praepositus. Mox insolescens rex, eo quod audiret a Daniele se suumque regnum esse caput aureum, statuam suam auream erigit, atque in ea ab omnibus se adorari facit: quam cum, caeteris adorantibus, Ananias, Azarias et Misael adorare nollent, jussu regis conjiciuntur in fornacem ignis ardentis; at injectoribus a flamma combustis, illi in medio ignis cum angelo Dei illaesi et intacti ambulantes, cantico benedicunt Domino, atque ad laudem ejus omnem creaturam exhortantur: quod Nabuchodonosor animadvertens obstupescit, ac illis de fornace evocatis, benedicit Deum ipsorum, jubens ac mandans edicto, ut occidatur quisquis eum blasphemaverit.
Post haec vidit Nabuchodonosor somnium de excelsa arbore succidenda, quod solus Daniel interpretatur de futura septenni regis ejectione, et habitatione cum bestiis, ejusque tandem in regnum restitutione, quae propter eleemosynas regis, monitu Danielis factas, ad annum dilata est. Deinde rex ob suam superbiam versus in dementiam, regnoque pulsus, tanquam bestia cum bestiis sylvas incolens, annis septem gramen ut bos comedit, aestu roreque coeli perfunditur.
Anno mundi 3418, ante Christum 531
Deinde precibus ac oratione Danielis menti regnoque restitutus, Deum coeli recognoscit ac glorificat: haecque omnia per epistolas suis subditis divulgat.
Anno mundi 3428, ante Christum 521
Baltasarem regem populumque interficiunt, urbem turremque destruunt, regnum suscipit Darius Medus annos natus 62, Jerem. li; Cyrumque praecessit, quia senior, quia avunculus, quia potentioris regni dominus: hanc enim triplicem rationem assignat S. Hieronymus.