Cornelius a Lapide
Index
Chapter I
I. Audite, coeli, et auribus percipe, terra, quoniam Dominus locutus est. Filios enutrivi, et exaltavi: ipsi autem spreverunt me.
Cognovit bos possessorem suum, et asinus praesepe domini sui: Israel autem me non cognovit, et populus meus non intellexit.
Vae genti peccatrici, populo gravi iniquitate, semini nequam, filiis sceleratis!
Omne caput languidum, et omne cor moerens. A planta pedis usque ad verticem, non est in eo sanitas: vulnus, et livor, et plaga tumens.
Nisi Dominus exercituum reliquisset nobis semen, quasi Sodoma fuissemus, et quasi Gomorrha similes essemus.
Audite verbum Domini, principes Sodomorum: percipite auribus legem Domini nostri, populus Gomorrhae.
Lavamini, mundi estote, auferte malum cogitationum vestrarum ab oculis meis: si fuerint peccata vestra ut coccinum, quasi nix dealbabuntur.
Si volueritis, et audieritis me, bona terrae comedetis. Quod si nolueritis, et me ad iracundiam provocaveritis, gladius devorabit vos.
Quomodo facta est meretrix civitas fidelis, plena judicii? Justitia habitavit in ea, nunc autem homicidae. Principes tui infideles, socii furum: omnes diligunt munera, pupillo et viduae non judicant.
Propter hoc, ait Dominus, fortis Israel: Heu, consolabor super hostibus meis; et vindicabor de inimicis meis; excoquam ad purum scoriam tuam. Et restituam judices tuos ut fuerunt prius. Post haec vocaberis civitas justi. Sion in judicio redimetur: et conteret scelestos, et peccatores simul.
Chapter II
II. Et erit in novissimis diebus praeparatus mons domus Domini in vertice montium, et fluent ad eum omnes gentes, et dicent: Venite, et ascendamus ad montem Domini, et ad domum Dei Jacob; quia de Sion exibit lex, et verbum Domini de Jerusalem.
Conflabunt gladios suos in vomeres, et lanceas suas in falces. Domus Jacob, venite; et ambulemus in lumine Domini.
Dies Domini super omnem superbum et excelsum. Et introibunt in speluncas petrarum, et in voragines terrae, a facie formidinis Domini, et a gloria majestatis ejus, cum surrexerit percutere terram.
Quiescite ergo ab homine, cujus spiritus in naribus ejus est, quia excelsus reputatus est ipse.
Chapter III
III. Ecce enim Dominator Dominus auferet a Juda validum et fortem, omne robur panis et aquae, consiliarium et sapientem. Et dabo pueros principes eorum, et effeminati dominabuntur eis.
Provocaverunt oculos majestatis ejus: peccatum suum quasi Sodoma praedicaverunt. Vae animae eorum, quoniam reddita sunt eis mala!
Dicite justo quoniam bene, quoniam fructum adinventionum suarum comedet. Popule meus, qui te beatum dicunt, ipsi te decipiunt.
Pro eo quod elevatae sunt filiae Sion, et ambulaverunt extento collo, et nutibus oculorum ibant, et plaudebant, decalvabit Dominus verticem filiarum Sion: et erit pro suavi odore foetor, pro zona funiculus, pro fascia pectorali cilicium.
Chapter IV
IV. In illa die erit germen Domini in magnificentia. Omnis qui relictus fuerit in Sion, sanctus vocabitur, omnis qui scriptus est in vita, cum abluerit Dominus sordes filiarum Sion in spiritu judicii et ardoris.
Chapter V
V. Cantabo dilecto meo canticum patruelis mei. Vinea facta est dilecto meo in cornu filio olei. Et sepivit eam, et plantavit eam electam.
Nunc ergo, viri Juda, judicate inter me et vineam meam.
Quid est quod debui ultra facere vineae meae? an quod exspectavi ut faceret uvas, et fecit labruscas?
Auferam ergo sepem ejus, et erit in direptionem.
Vae qui conjungitis domum ad domum, et agrum agro copulatis! numquid habitabitis vos soli in medio terrae?
Vae qui consurgitis mane ad ebrietatem sectandam! Cithara, et lyra, et tibia, et vinum in conviviis vestris: et opus Domini non respicitis.
Propterea dilatavit infernus animam suam, et aperuit os suum absque ullo termino.
Vae qui trahitis iniquitatem in funiculis vanitatis!
Dies Domini super omnem superbum et excelsum.
I. Audite, cœli, et auribus percipe, terra, quoniam Dominus locutus est. Filios enutrivi, et exaltavi: ipsi autem spreverunt me.
Cognovit bos possessorem suum, et asinus præsepe domini sui: Israel autem me non cognovit, et populus meus non intellexit.
Væ genti peccatrici, populo gravi iniquitate, semini nequam, filiis sceleratis!
Omne caput languidum, et omne cor mœrens. A planta pedis usque ad verticem, non est in eo sanitas: vulnus, et livor, et plaga tumens.
Nisi Dominus exercituum reliquisset nobis semen, quasi Sodoma fuissemus, et quasi Gomorrha similes essemus.
Audite verbum Domini, principes Sodomorum: percipite auribus legem Domini nostri, populus Gomorrhæ.
Lavamini, mundi estote, auferte malum cogitationum vestrarum ab oculis meis: si fuerint peccata vestra ut coccinum, quasi nix dealbabuntur.
Si volueritis, et audieritis me, bona terræ comedetis. Quod si nolueritis, et me ad iracundiam provocaveritis, gladius devorabit vos.
Chapter VI
Quomodo facta est meretrix civitas fidelis, plena judicii? Justitia habitavit in ea, nunc autem homicidæ. Principes tui infideles, socii furum: omnes diligunt munera, pupillo et viduæ non judicant.
Propter hoc, ait Dominus, fortis Israel: Heu, consolabor super hostibus meis; et vindicabor de inimicis meis; excoquam ad purum scoriam tuam. Et restituam judices tuos ut fuerunt prius. Post hæc vocaberis civitas justi. Sion in judicio redimetur: et conteret scelestos, et peccatores simul.
II. Et erit in novissimis diebus præparatus mons domus Domini in vertice montium, et fluent ad eum omnes gentes, et dicent: Venite, et ascendamus ad montem Domini, et ad domum Dei Jacob; quia de Sion exibit lex, et verbum Domini de Jerusalem.
Conflabunt gladios suos in vomeres, et lanceas suas in falces. Domus Jacob, venite; et ambulemus in lumine Domini.
Dies Domini super omnem superbum et excelsum, et super omnem arrogantem, et humiliabitur.
Chapter VII
Et introibunt in speluncas petrarum, et in voragines terræ, a facie formidinis Domini, et a gloria majestatis ejus, cum surrexerit percutere terram.
Quiescite ergo ab homine, cujus spiritus in naribus ejus est, quia excelsus reputatus est ipse.
III. Ecce enim Dominator Dominus auferet a Juda validum et fortem, omne robur panis et aquæ, consiliarium et sapientem. Et dabo pueros principes eorum, et effeminati dominabuntur eis.
Chapter VIII
Provocaverunt oculos majestatis ejus: peccatum suum quasi Sodoma prædicaverunt. Væ animæ eorum, quoniam reddita sunt eis mala!
Dicite justo quoniam bene, quoniam fructum adinventionum suarum comedet. Popule meus, qui te beatum dicunt, ipsi te decipiunt.
Pro eo quod elevatæ sunt filiæ Sion, et ambulaverunt extento collo, et nutibus oculorum ibant, et plaudebant, decalvabit Dominus verticem filiarum Sion: et erit pro suavi odore fœtor, pro zona funiculus, pro fascia pectorali cilicium.
IV. In illa die erit germen Domini in magnificentia. Omnis qui relictus fuerit in Sion, sanctus vocabitur, omnis qui scriptus est in vita, cum abluerit Dominus sordes filiarum Sion in spiritu judicii et ardoris.
V. Cantabo dilecto meo canticum patruelis mei. Vinea facta est dilecto meo in cornu filio olei. Et sepivit eam, et plantavit eam electam.
Chapter IX
Nunc ergo, viri Juda, judicate inter me et vineam meam.
Quid est quod debui ultra facere vineæ meæ? an quod exspectavi ut faceret uvas, et fecit labruscas?
Chapter X
Auferam ergo sepem ejus, et erit in direptionem.
Væ qui conjungitis domum ad domum, et agrum agro copulatis! numquid habitabitis vos soli in medio terræ?
Væ qui consurgitis mane ad ebrietatem sectandam! Cithara, et lyra, et tibia, et vinum in conviviis vestris: et opus Domini non respicitis.
Propterea dilatavit infernus animam suam, et aperuit os suum absque ullo termino.
Væ qui trahitis iniquitatem in funiculis vanitatis, et quasi vinculum plaustri peccatum! Væ qui dicitis malum bonum, et bonum malum!
Chapter XI
Væ qui sapientes estis in oculis vestris! Væ qui potentes estis ad bibendum vinum, et viri fortes ad miscendam ebrietatem!
VI. Vidi Dominum sedentem super solium excelsum et elevatum: et ea quæ sub ipso erant, replebant templum. Seraphim stabant super illud: sex alæ uni, et sex alæ alteri: duabus velabant faciem suam, et duabus velabant pedes ejus, et duabus volabant.
Et clamabant alter ad alterum, et dicebant: Sanctus, sanctus, sanctus, Dominus Deus exercituum, plena est omnis terra gloria ejus.
Et dixi: Væ mihi, quia tacui, quia vir pollutus labiis ego sum! Et volavit ad me unus de Seraphim, et in manu ejus calculus, quem forcipe tulerat de altari. Et tetigit os meum, et dixit: Ecce tetigit hoc labia tua, et auferetur iniquitas tua.
Et audivi vocem Domini dicentis: Quem mittam? et quis ibit nobis? Et dixi: Ecce ego, mitte me.
Et dixit: Vade, et dices populo huic: Excæca cor populi hujus, et aures ejus aggrava: semen sanctum erit id, quod steterit in ea.
VII. Dices ad Achaz: Noli timere a duabus caudis titionum fumigantium, Rasin regis Syriæ, et filii Romeliæ.
Ecce Virgo concipiet, et pariet filium, et vocabitur nomen ejus Emmanuel. Butyrum et mel comedet, ut sciat reprobare malum, et eligere bonum.
Sibilabit Dominus muscæ Ægypti, et api quæ est in terra Assur: et radet in novacula conducta Assyriorum caput, et pilos pedum, et barbam universam.
Chapter XII
VIII. Accessi ad prophetissam, et concepit, et peperit filium. Et dixit Dominus ad me: Voca nomen ejus: accelera spolia detrahere; festina prædari.
Quia, antequam sciat puer vocare patrem suum et matrem suam, auferetur fortitudo Damasci, et spolia Samariæ, coram rege Assyriorum.
Dominum exercituum sanctificate: ipse pavor vester, et ipse terror vester. Et erit vobis in sanctificationem, in lapidem autem offensionis, et in petram scandali domibus Israel; et habitantibus Jerusalem.
Ecce ego et pueri mei, quos dedit mihi Dominus in signum et portentum Israel.
Chapter XIII
Cum dixerint ad vos: Quærite a pythonibus: Numquid non populus a Deo suo requiret, pro vivis a mortuis? Ad legem magis, et ad testimonium.
IX. Populus, qui ambulabat in tenebris, vidit lucem magnam: habitantibus in regione umbræ mortis, lux orta est eis.
PARVULUS enim natus est nobis, et filius datus est nobis, et factus est principatus super humerum ejus: et vocabitur nomen ejus, Admirabilis, Consiliarius, Deus, Fortis, Pater futuri sæculi, Princeps pacis.
X. Væ qui condunt leges iniquas, ut opprimant pauperes, viduas et pupillos decipiant! Quid facietis in die visitationis, et calamitatis de longe venientis?
Væ Assur, virga furoris mei! Ad gentem fallacem mittam eum, et contra populum furoris mei mandabo illi.
Et erit cum impleverit Dominus cuncta opera sua in monte Sion, visitabo super fructum magnifici regis Assur, et super gloriam altitudinis oculorum ejus.
Numquid gloriabitur securis contra eum, qui secat in ea? Propter hoc mittet Dominus in pinguibus ejus tenuitatem: et subtus gloriam ejus succensa ardebit quasi combustio ignis.
Chapter XIV
Si fuerit populus tuus Israel quasi arena maris, reliquiæ convertentur ex eo: consummatio abbreviata inundabit justitiam.
XI. Et egredietur virga de radice Jesse, et flos de radice ejus ascendet.
Et requiescet super eum spiritus Domini; spiritus sapientiæ, et intellectus, spiritus consilii, et fortitudinis, spiritus scientiæ, et pietatis.
Et replebit eum spiritus timoris Domini: non secundum visionem oculorum judicabit, neque secundum auditum aurium arguet.
Sed judicabit in justitia pauperes, et arguet in æquitate pro mansuetis terræ: et percutiet terram virga oris sui, et spiritu labiorum suorum interficiet impium.
Et erit justitia cingulum lumborum ejus: et fides cinctorium renum ejus.
Habitabit lupus cum agno: et pardus cum hædo accubabit: vitulus et leo et ovis simul morabuntur, et puer parvulus minabit eos.
In die illa, radix Jesse, qui stat in signum populorum, ipsum gentes deprecabuntur, et erit sepulcrum ejus gloriosum.
Et levabit signum in nationes, et congregabit profugos Israel, et dispersos Juda colliget a quatuor plagis terræ.
Et volabunt in humeros Philisthiim per mare; simul depræd buntur filios Orientis. Idumæa et Moab præceptum manus eorum, et filii Ammon obedientes erunt.
XII. Et dices in die illa: Confitebor tibi, Domine, quoniam iratus es mihi: conversus est furor tuus, et consolatus es me.
Ecce Deus salvator meus, fiducialiter agam, et non timebo: quia fortitudo mea, et laus mea Dominus, et factus est mihi in salutem.
Chapter XV
Haurietis aquas in gaudio de fontibus Salvatoris.
Exsulta, et lauda, habitatio Sion: quia magnus in medio tui Sanctus Israel.
XIII. Onus Babylonis. Super montem caliginosum levate signum, exaltate vocem, levate manum, et ingrediantur portas duces.
Chapter XVI
Ego mandavi sanctificatis meis, et vocavi fortes meos in ira mea, exsultantes in gloria mea.
Vox multitudinis in montibus, quasi populorum frequentium: vox sonitus regum, gentium congregatarum: Dominus exercituum præcepit militiæ belli, venientibus de terra procul a summitate cœli: Dominus et vasa furoris ejus, ut disperdat omnem terram.
Ululate, quia prope est dies Domini; quasi vastitas a Domino veniet.
Quoniam stellæ cœli, et splendor earum, non expandent lumen suum: obtenebratus est sol in ortu suo, et luna non splendebit in lumine suo.
Chapter XVII
Et visitabo super orbis mala, et contra impios iniquitatem eorum, et quiescere faciam superbiam infidelium, et arrogantiam fortium humiliabo.
Et erit Babylon illa gloriosa in regnis, inclyta superbia Chaldæorum, sicut subvertit Dominus Sodomam et Gomorrham.
Chapter XVIII
XIV. Sumes parabolam istam contra regem Babylonis, et dices: Quomodo cessavit exactor, quievit tributum?
Contrivit Dominus baculum impiorum, virgam dominantium.
Infernus subter conturbatus est in occursum adventus tui, suscitavit tibi gigantes. Omnes principes terræ surrexerunt de soliis suis, omnes principes nationum.
Universi respondebunt, et dicent tibi: Et tu vulneratus es sicut et nos, nostri similis effectus es.
Detracta est ad inferos superbia tua, concidit cadaver tuum: subter te sternetur tinea, et operimentum tuum erunt vermes.
Chapter XIX
Quomodo cecidisti de cœlo, Lucifer, qui mane oriebaris?
Qui dicebas in corde tuo: In cœlum conscendam, super astra Dei exaltabo solium meum, sedebo in monte testamenti, in lateribus Aquilonis.
Ascendam super altitudinem nubium, similis ero Altissimo.
Verumtamen ad infernum detraheris in profundum laci.
Qui te viderint, ad te inclinabuntur, teque prospicient: Numquid iste est vir, qui conturbavit terram, qui concussit regna.
Ne læteris, Philisthæa omnis tu, quoniam comminuta est virga percussoris tui: de radice enim colubri egredietur regulus, et semen ejus absorbens volucrem.
Et quid respondebitur nuntiis gentis? Quia Dominus fundavit Sion, et in ipsa sperabunt pauperes populi ejus.
XV. Onus Moab. Quia nocte vastata est Ar Moab, conticuit: quia nocte vastatus est murus Moab, conticuit.
Chapter XX
Cor meum ad Moab clamabit, vectes ejus usque ad Segor vitulam conternantem: per ascensum enim Luith flens ascendet, et in via Oronaim clamorem contritionis levabunt.
Secundum magnitudinem operis, et visitatio eorum: ad torrentem salicum ducent eos.
Chapter XXI
XVI. Emitte agnum, Domine, dominatorem terræ, de petra deserti ad montem filiæ Sion.
Audivimus superbiam Moab, superbus est valde: superbia ejus, et arrogantia ejus, et indignatio ejus, plus quam fortitudo ejus.
Idcirco ululabit Moab ad Moab, universus ululabit: his, qui lætantur super muros cocti lateris, loquimini plagas suas.
Super hoc venter meus ad Moab quasi cithara sonabit, et viscera mea ad murum cocti lateris.
XVII. Onus Damasci. Ecce Damascus desinet esse civitas, et erit sicut acervus lapidum in ruina.
Et relinquetur in eo sicut racemus, et sicut excussio oleæ duarum vel trium olivarum in summitate rami.
XVIII. Væ terræ cymbalo alarum, quæ est trans flumina Æthiopiæ!
Qui mittit in mare legatos, et in vasis papyri super aquas.
Chapter XXII
Ite, angeli veloces, ad gentem convulsam, et dilaceratam: ad populum terribilem, post quem non est alius: ad gentem exspectantem et conculcatam, cujus diripuerunt flumina terram ejus.
Ante messem enim totus effloruit, et immatura perfectio germinavit, et præcidentur ramusculi ejus falcibus: et quæ derelicta fuerint, abscindentur, et excutientur.
In tempore illo, deferetur munus Domino a populo divulso et dilacerato.
XIX. Onus Ægypti. Ecce Dominus ascendet super nubem levem, et ingredietur Ægyptum, et commovebuntur simulacra Ægypti a facie ejus, et cor Ægypti tabescet in medio ejus.
Stulti principes Taneos, sapientes consiliarii Pharaonis, dederunt consilium insipiens. Quomodo dicetis Pharaoni: Filius sapientium ego, filius regum antiquorum?
Ubi nunc sunt sapientes tui? annuntient tibi, et indicent quid cogitaverit Dominus exercituum super Ægyptum.
Dominus miscuit in medio ejus spiritum vertiginis: et errare fecerunt Ægyptum in omni opere suo, sicut errat ebrius et vomens.
In die illa erunt quinque civitates in terra Ægypti, loquentes lingua Chanaan, et jurantes per Dominum exercituum: civitas solis vocabitur una.
In die illa erit altare Domini in medio terræ Ægypti, et titulus Domini juxta terminum ejus.
In die illa erit Israel tertius Ægyptio et Assyrio: benedictio in medio terræ.
Chapter XXIII
Cui benedixit Dominus exercituum, dicens: Benedictus populus meus Ægypti, et opus manuum mearum Assyrio; hæreditas autem mea Israel.
XX. Dixit Dominus Isaiæ: Vade et solve saccum de lumbis tuis, et calceamenta tua tolle de pedibus tuis. Et fecit sic, vadens nudus, et discalceatus.
Et dixit Dominus: Sicut ambulavit Isaias nudus, sic minabit rex Assyriorum Ægyptios et Æthiopes, juvenem et senem, nudum et discalceatum.
XXI. Onus deserti maris. Sicut turbines ab Africo veniunt, de deserto venit, de terra horribili. Babylon dilecta mea posita est mihi in miraculum.
Pone mensam, contemplare in specula bibentes: surgite, principes, arripite clypeum.
Chapter XXIV
Et vidit currum duorum equitum, ascensorem asini, et ascensorem cameli: et contemplatus est diligenter multo intuitu.
Et clamavit leo: Super speculam Domini ego sum, stans jugiter per diem: et super custodiam meam ego sum, stans totis noctibus.
Ecce iste venit ascensor vir bigæ equitum, et respondit, et dixit: Cecidit Babylon, et omnia sculptilia deorum ejus contrita sunt in terram.
Onus Duma ad me clamat ex Seir: Custos, quid de nocte? custos, quid de nocte?
Dixit custos: Venit mane et nox: si quæritis, quærite, convertimini, venite.
Onus in Arabia. In saltu ad vesperam dormietis, in semitis Dedanim.
XXII. Onus vallis visionis. Quidnam quoque tibi est, quia ascendisti et tu omnis in tecta?
Clamoris plena, urbs frequens, civitas exsultans: interfecti tui, non interfecti gladio, nec mortui in bello.
Chapter XXV
Et vocabit Dominus Deus exercituum in die illa ad fletum, et ad planctum, ad calvitium, et ad cingulum sacci.
Et ecce gaudium et lætitia, occidere vitulos, et jugulare arietes, comedere carnes, et bibere vinum: comedamus, et bibamus; cras enim moriemur.
Et revelata est in auribus meis vox Domini exercituum: Si dimittetur iniquitas hæc vobis donec moriamini, dicit Dominus Deus exercituum.
Hæc dicit Dominus Deus exercituum: Vade, ingredere ad eum qui habitat in tabernaculo, ad Sobnam præpositum templi, et dices ad eum: Quid tu hic, aut quasi quis hic? quia excidisti tibi hic sepulcrum, excidisti in excelso memoriale diligenter, in petra tabernaculum tibi.
Ecce Dominus asportari te faciet, sicut asportatur gallus gallinaceus, et quasi amictum sic sublevabit te.
Et erit in die illa: Vocabo servum meum Eliacim filium Helciæ.
Et induam illum tunica tua, et cingulo tuo confortabo eum, et potestatem tuam dabo in manu ejus: et erit quasi pater habitantibus Jerusalem, et domui Juda.
Chapter XXVI
Et dabo clavem domus David super humerum ejus: et aperiet, et non erit qui claudat: et claudet, et non erit qui aperiat.
XXIII. Onus Tyri. Ululate, naves maris: quia vastata est domus, unde venire consueverant.
Erubesce, Sidon; ait enim mare, fortitudo maris, dicens: Non parturivi, et non peperi, et non enutrivi juvenes, nec ad incrementum perduxi virgines.
Quis cogitavit hoc super Tyrum quondam coronatam, cujus negotiatores principes, institores ejus inclyti terræ?
Transi terram tuam quasi flumen, filia maris, non est cingulum ultra tibi.
Et erit in die illa: in oblivione eris, o Tyre, septuaginta annis, sicut dies regis unius: post septuaginta autem annos erit Tyro quasi canticum meretricis.
XXIV. Ecce Dominus dissipabit terram, et nudabit eam, et affliget faciem ejus, et disperget habitatores ejus.
Et erit sicut populus, sic sacerdos: et sicut servus, sic dominus ejus: sicut ancilla, sic domina ejus: sicut emens, sic ille qui vendit: sicut fænerator, sic is qui mutuum accipit: sicut qui repetit, sic qui debet.
Cessavit gaudium tympanorum, quievit sonitus lætantium, conticuit dulcedo citharæ.
Attrita est civitas vanitatis, clausa est omnis domus nullo introeunt.
Clamor erit super vino in plateis: deserta est omnis lætitia: translatum est gaudium terræ.
A finibus terræ laudes audivimus, gloriam justi. Et dixi: Secretum meum mihi, væ mihi! Prævaricantes prævaricati sunt, et prævaricatione transgressorum prævaricati sunt.
Chapter XXVII
Formido, et fovea, et laqueus super te, qui habitator es terræ.
Et erubescet luna, et confundetur sol, cum regnaverit Dominus exercituum in monte Sion, et in Jerusalem, et in conspectu senum suorum fuerit glorificatus.
XXV. Domine, Deus meus es tu, exaltabo te, et confitebor nomini tuo: quoniam fecisti mirabilia, cogitationes antiquas, fideles amen.
Quia posuisti civitatem in tumulum, urbem fortem in ruinam, domum alienorum: ut non sit civitas, et in sempiternum non ædificetur.
Super hoc laudabit te populus fortis, civitas gentium robustarum timebit te.
Chapter XXVIII
Quia factus es fortitudo pauperi, fortitudo egeno in tribulatione sua: spes a turbine, umbraculum ab æstu. Spiritus enim robustorum quasi turbo impellens parietem.
Et faciet Dominus exercituum omnibus populis in monte hoc convivium pinguium, convivium vindemiæ, pinguium medullatorum, vindemiæ defæcatæ.
Præcipitabit mortem in sempiternum: et auferet Dominus Deus lacrymam ab omni facie.
Et dicet in die illa: Ecce Deus noster iste, exspectavimus eum, et salvabit nos: iste Dominus, sustinuimus eum, exsultabimus, et lætabimur in salutari ejus.
XXVI. In die illa cantabitur canticum istud in terra Juda.
Urbs fortitudinis nostræ Sion salvator, ponetur in ea murus et antemurale.
Aperite portas, et ingrediatur gens justa, custodiens veritatem.
Vetus error abiit: servabis pacem; pacem, quia in te speravimus.
Sperastis in Domino in sæculis æternis, in Domino Deo forti in perpetuum.
Domine, nomen tuum, et memoriale tuum in desiderio animæ.
Misereamur impio, et non discet justitiam: in terra sanctorum iniqua gessit, et non videbit gloriam Domini.
Domine, dabis pacem nobis: omnia enim opera nostra operatus es nobis.
Morientes non vivant, gigantes non resurgant: propterea visitasti et contrivisti eos, et perdidisti omnem memoriam eorum.
Concepimus, et quasi parturivimus et peperimus spiritum: salutes non fecimus in terra; ideo non ceciderunt habitatores terræ.
Chapter XXIX
Vivent mortui tui, interfecti mei resurgent: expergiscimini, et laudate qui habitatis in pulvere, quia ros lucis ros tuus et terram gigantum detrahes in ruinam.
Vade, populus meus, intra in cubicula tua, claude ostia tua super te, abscondere modicum ad momentum; donec pertranseat indignatio.
XXVII. In die illa visitabit Dominus in gladio suo duro, et grandi, et forti, super Leviathan serpentem vectem, et super Leviathan serpentem tortuosum, et occidet cetum, qui in mari est.
In die illa vinea meri cantabit ei.
Ego Dominus, qui servo eam, repente propinabo ei, ne forte visitetur contra eam, nocte et die servo eam.
Qui ingrediuntur impetu ad Jacob, florebit et germinabit Israel, et implebunt faciem orbis semine.
Chapter XXX
Et iste omnis fructus, ut auferatur peccatum ejus.
XXVIII. Væ coronæ superbiæ, ebriis Ephraim, et flori decidenti gloriæ exsultationis ejus, qui erant in vertice vallis pinguissimæ, errantes a vino!
Pedibus conculcabitur corona superbiæ ebriorum Ephraim.
In die illa erit Dominus exercituum corona gloriæ, et sertum exsultationis residuo populi sui.
Omnes enim mensæ repletæ sunt vomitu sordiumque, ita ut non esset ultra locus.
Quem docebit scientiam? et quem intelligere faciet auditum? ablactatos a lacte, avulsos ab uberibus.
Quia manda remanda, manda remanda, exspecta reexspecta, exspecta reexspecta, modicum ibi, modicum ibi.
Et erit eis verbum Domini: Manda remanda, manda remanda, exspecta reexspecta, exspecta reexspecta, modicum ibi, modicum ibi: ut vadant, et cadant retrorsum, et conterantur, et illaqueentur, et capiantur.
Chapter XXXI
Dixistis enim: Percussimus fœdus cum morte, et cum inferno fecimus pactum.
Idcirco hæc dicit Dominus Deus: Ecce ego mittam in fundamentis Sion lapidem probatum, angularem, pretiosum, in fundamento fundatum: qui crediderit, non festinet.
Et delebitur fœdus vestrum cum morte, et pactum vestrum cum inferno non stabit: flagellum inundans cum transierit, eritis ei in conculcationem; sola vexatio intellectum dabit auditui.
Chapter XXXII
Coangustatum est enim stratum, ita ut alter decidat: et pallium breve utrumque operire non potest.
Sicut enim in monte divisionum stabit Dominus: sicut in valle, quæ est in Gabaon, irascetur: ut faciat opus suum, alienum opus ejus: ut operetur opus suum, peregrinum est opus ejus ab eo.
Numquid tota die arabit arans ut serat, proscindet et sarriet humum suam?
Et erudiet illum in judicio: Deus suus docebit illum.
XXIX. Væ Ariel, Ariel civitas, quam expugnavit David!
Et circumvallabo Ariel, et erit tristis et mœrens, et erit mihi quasi Ariel.
Chapter XXXIII
Et circumdabo quasi sphæram in circuitu tuo, et jaciam contra te aggerem, et munimenta ponam in obsidionem tuam.
Humiliaberis, de terra loqueris, et de humo audietur eloquium tuum: et erit quasi pythonis de terra vox tua, et de humo eloquium tuum mussitabit.
Quoniam miscuit vobis Dominus spiritum soporis, claudet oculos vestros, prophetas et principes vestros, qui vident visiones, operiet.
Væ qui profundi estis corde, ut a Domino abscondatis consilium: quorum sunt in tenebris opera, et dicunt: Quis videt nos, et quis novit nos?
XXX. Onus jumentorum Austri. In terra tribulationis et angustiæ, leæna et leo ex eis, vipera, et regulus volans, portantes super humeros jumentorum divitias suas, et super gibbum camelorum thesauros suos, ad populum qui eis prodesse non poterit.
Qui dicunt videntibus: Nolite videre; et aspicientibus: Nolite aspicere nobis ea, quæ recta sunt; loquimini nobis placentia, videte nobis errores.
Hæc dicit Dominus Deus Israel: Si revertamini et quiescatis, salvi eritis; in silentio et in spe erit fortitudo vestra, et noluistis.
Et dixistis: Nequaquam, sed ad equos fugiemus: ideo fugietis. Et super veloces ascendemus: ideo velociores erunt, qui persequentur vos.
Chapter XXXIV
Et dabit vobis Dominus panem arctum, et aquam brevem: et non faciet avolare ultra doctorem tuum: et erunt oculi tui videntes præceptorem tuum.
Et aures tuæ audient verbum post tergum monentis: Hæc est via, ambulate in ea: et non declinetis neque ad dexteram, neque ad sinistram.
Et erit lux lunæ sicut lux solis, et lux solis erit septempliciter sicut lux septem dierum, in die qua alligaverit Dominus vulnus populi sui.
Præparata est enim ab heri Topheth, a rege præparata, profunda, et dilatata. Nutrimenta ejus, ignis et ligna multa: flatus Domini sicut torrens sulphuris succendens eam.
XXXI. Væ qui descendunt in Ægyptum ad auxilium, in equis sperantes, et habentes fiduciam super quadrigis, quia multæ sunt; et super equitibus, quia prævalidi nimis: et non sunt confisi super Sanctum Israel, et Dominum non requisierunt.
Ægyptus homo, et non Deus: et equi eorum caro, et non spiritus: et Dominus inclinabit manum suam, et corruet auxiliator, et cadet cui præstatur auxilium, simulque omnes consumentur.
Chapter XXXV
Dixit Dominus, cujus ignis est in Sion, et caminus ejus in Jerusalem.
XXXII. Ecce in justitia regnabit rex, et principes in judicio præerunt.
Princeps vero ea quæ principe digna sunt cogitabit, et ipse super duces stabit.
Donec effundatur super nos spiritus de excelso: et erit desertum in Charmel; et Charmel in saltum reputabitur.
Et erit opus justitiæ pax, et cultus justitiæ silentium, et securitas usque in sempiternum.
Chapter XXXVI
Et sedebit populus meus in pulchritudine pacis, et in tabernaculis fiduciæ, et in requie opulenta.
Beati, qui seminatis super omnes aquas, immittentes pedem bovis et asini.
XXXIII. Væ qui prædaris, nonne et ipse prædaberis? Et qui spernis, nonne et ipse sperneris? Cum consummaveris deprædationem, deprædaberis; cum fatigatus desieris contemnere, contemneris.
Chapter XXXVII
Domine, miserere nostri: te enim exspectavimus; esto brachium nostrum in mane, et salus nostra in tempore tribulationis.
Et erit fides in temporibus tuis, divitiæ salutis sapientia et scientia: timor Domini ipse est thesaurus ejus.
Ecce videntes clamabunt foris, angeli pacis amare flebunt.
Conterriti sunt in Sion peccatores, possedit tremor hypocritas: quis poterit habitare de vobis cum igne devorante? quis habitabit ex vobis cum ardoribus sempiternis?
Regem in decore suo videbunt oculi ejus, cernent terram de longe.
Cor tuum meditabitur timorem: ubi est litteratus? ubi legis verba ponderans? ubi doctor parvulorum?
Respice Sion civitatem solemnitatis nostræ: oculi tui videbunt Jerusalem habitationem opulentam, tabernaculum quod nequaquam transferri poterit.
XXXIV. Et tabescet omnis militia cœlorum, et complicabuntur sicut liber cœli: et omnis militia eorum defluet, sicut defluit folium de vinea et de ficu.
Gladius Domini repletus est sanguine, incrassatus est adipe, de sanguine agnorum et hircorum, de sanguine medullatorum arietum.
Chapter XXXVIII
Victima enim Domini in Bosra, et interfectio magna in terra Edom.
Et convertentur torrentes ejus in picem, et humus ejus in sulphur, et erit terra ejus in picem ardentem.
Et possidebunt illam onocrotalus et ericius: ibis et corvus habitabunt in ea: et extendetur super eam mensura, ut redigatur ad nihilum, et perpendiculum in desolationem.
Et occurrent dæmonia onocentauris, et pilosus clamabit alter ad alterum: ibi cubavit lamia, et invenit sibi requiem.
XXXV. Lætabitur deserta et invia, et exsultabit solitudo, et florebit quasi lilium.
Germinans germinabit, et exsultabit lætabunda et laudans: gloria Libani data est ei: decor Carmeli, et Saron: ipsi videbunt gloriam Domini, et decorem Dei nostri.
Tunc aperientur oculi cæcorum, et aures surdorum patebunt.
Et quæ erat arida, erit in stagnum, et siccitas in fontes aquarum: in cubilibus, in quibus prius dracones habitabant, orietur viror calami et junci.
Et redempti a Domino convertentur, et venient in Sion cum laude, et lætitia sempiterna super caput eorum: gaudium et lætitiam obtinebunt, et fugiet dolor et gemitus.
XXXVI. Et dixit Rabsaces, dicite Ezechiæ: Hæc dicit rex magnus, rex Assyriorum: Quæ est ista fiducia, qua confidis?
Aut quo consilio vel fortitudine rebellare disponis? Super quem habes fiduciam, quia recessisti a me?
Ubi est Deus Emath, et Arphad? ubi est Deus Sepharvaim? numquid liberaverunt Samariam de manu mea?
XXXVII. Et venerunt servi regis Ezechiæ ad Isaiam.
Chapter XXXIX
Et dixit ad eos Isaias: Hæc dicetis domino vestro: Hæc dicit Dominus: Ne timeas a facie verborum, quæ audisti, quibus blasphemaverunt pueri regis Assyriorum me.
Ecce ego dabo ei spiritum, et audiet nuntium, et revertetur ad terram suam, et corruere eum faciam gladio in terra sua.
Et oravit Ezechias ad Dominum, dicens: Domine exercituum, Deus Israel, qui sedes super Cherubim: tu es Deus solus omnium regnorum terræ; tu fecisti cælum et terram.
Et nunc, Domine Deus noster, salva nos de manu ejus: et cognoscant omnia regna terræ, quia tu es Dominus solus.
Et misit Isaias filius Amos ad Ezechiam, dicens: Hæc dicit Dominus Deus Israel: Pro quibus rogasti me de Sennacherib rege Assyriorum.
Chapter XL
Habitationem tuam, et egressum tuum, et introitum tuum cognovi, et insaniam tuam contra me.
Cum fureres adversum me, superbia tua ascendit in aures meas: ponam ergo circulum in naribus tuis, et frenum in labiis tuis, et reducam te in viam, per quam venisti.
Egressus est autem angelus Domini, et percussit in castris Assyriorum centum octoginta quinque millia. Et surrexerunt mane, et ecce omnes, cadavera mortuorum.
XXXVIII. In diebus illis ægrotavit Ezechias usque ad mortem: et introivit ad eum Isaias filius Amos propheta, et dixit ei: Dispone domui tuæ, quia morieris tu, et non vives.
Et convertit Ezechias faciem suam ad parietem, et oravit Dominum.
Et dixit: Obsecro, Domine, memento quæso quomodo ambulaverim coram te in veritate, et in corde perfecto, et quod bonum est in oculis tuis fecerim. Et flevit Ezechias fletu magno.
Et factum est verbum Domini ad Isaiam, dicens: Vade, et dic Ezechiæ: Hæc dicit Dominus Deus David patris tui: Audivi orationem tuam, et vidi lacrymas tuas: ecce ego adjiciam super dies tuos quindecim annos: et de manu regis Assyriorum eruam te, et civitatem istam, et protegam eam.
Hoc autem tibi erit signum a Domino, quia faciet Dominus verbum hoc, quod locutus est.
Ecce ego reverti faciam umbram linearum, per quas descenderat in horologio Achaz, in sole, retrorsum decem lineis. Et reversus est sol decem lineis per gradus, quos descenderat.
Scriptura Ezechiæ regis Juda, cum ægrotasset, et convaluisset de infirmitate sua.
Ego dixi: In dimidio dierum meorum vadam ad portas inferi; quæsivi residuum annorum meorum.
Dixi: Non videbo Dominum Deum in terra viventium, non aspiciam hominem ultra, et habitatorem quietis.
Recogitabo tibi omnes annos meos in amaritudine animæ meæ.
Ecce in pace amaritudo mea amarissima: tu autem eruisti animam meam ut non periret, projecisti post tergum tuum omnia peccata mea.
Vivens, vivens ipse confitebitur tibi, sicut et ego hodie: pater filiis notam faciet veritatem tuam.
Domine, salvum me fac, et psalmos nostros cantabimus cunctis diebus vitæ nostræ in domo Domini.
XXXIX. In tempore illo misit Merodach Baladan, filius Baladan rex Babylonis, libros et munera ad Ezechiam: audierat enim quod ægrotasset et convaluisset.
Chapter XLI
Et ostendit eis Ezechias universa quæ erant in thesauris suis.
Et dixit Isaias ad Ezechiam: Audi verbum Domini exercituum.
Ecce dies venient, et auferentur omnia, quæ in domo tua sunt, et quæ thesaurizaverunt patres tui usque ad diem hanc, in Babylonem.
Et dixit Ezechias ad Isaiam: Bonum verbum Domini quod locutus est. Et dixit: Fiat tantum pax et veritas in diebus meis.
XL. Consolamini, consolamini, popule meus, dicit Deus vester: loquimini ad cor Jerusalem.
Vox clamantis in deserto: Parate viam Domini, rectas facite in solitudine semitas ejus.
Omnis vallis exaltabitur, et omnis mons et collis humiliabitur, et erunt prava in directa, et aspera in vias planas.
Vox dicentis: Clama. Et dixi: Quid clamabo? Omnis caro fœnum, et omnis gloria ejus quasi flos agri.
Chapter XLII
Exsiccatum est fœnum, et cecidit flos: verbum autem Domini nostri manet in æternum.
Super montem excelsum ascende tu, qui evangelizas Sion: exalta in fortitudine vocem tuam, qui evangelizas Jerusalem: exalta, noli timere. Dic civitatibus Juda: Ecce Deus vester.
Sicut pastor gregem suum pascet: in brachio suo congregabit agnos, et in sinu suo levabit; fœtas ipse portabit.
Quis mensus est pugillo aquas, et cœlos palmo ponderavit? Quis appendit tribus digitis molem terræ, et libravit in pondere montes, et colles in statera?
Quis adjuvit spiritum Domini? aut quis consiliarius ejus fuit, et ostendit illi?
Omnes gentes quasi non sint, sic sunt coram eo, et quasi nihilum et inane reputatæ sunt ei.
Cui ergo similem fecistis Deum? aut quam imaginem ponetis ei?
Numquid sculptile conflavit faber? aut aurifex auro figuravit illud, et laminis argenteis argentarius?
Qui sedet super gyrum terræ, et habitatores ejus sunt quasi locustæ: qui extendit velut nihilum cœlos, et expandit eos sicut tabernaculum ad inhabitandum.
Chapter XLIII
Quare dicis, Jacob, et loqueris, Israel: Abscondita est via mea a Domino, et a Deo meo judicium meum transivit?
Qui dat lasso virtutem: et his, qui non sunt, fortitudinem et robur multiplicat.
Deficient pueri, et laborabunt, et juvenes in infirmitate cadent.
Qui sperant in Domino, mutabunt fortitudinem; assument pennas sicut aquilæ, current et non laborabunt, ambulabunt et non deficient.
XLI. Quis suscitavit ab Oriente justum, vocavit eum ut sequeretur se? Ego Dominus, primus et novissimus ego sum.
Et tu Israel serve meus, Jacob quem elegi, semen Abraham amici mei.
Ne timeas, quia ego tecum sum: ne declines, quia ego Deus tuus: confortavi te, et auxiliatus sum tibi, et suscepit te dextera justi mei.
Noli timere, vermis Jacob, qui mortui estis ex Israel: ego auxiliatus sum tibi, dicit Dominus: et redemptor tuus Sanctus Israel.
Chapter XLIV
Aperiam in supinis collibus flumina, et in medio camporum fontes: ponam desertum in stagna aquarum, et terram inviam in rivos aquarum.
Dabo in solitudinem cedrum, et spinam, et myrtum, et lignum olivæ: ponam in deserto abietem, ulmum, et buxum simul.
Annuntiate quæ ventura sunt in futurum, et sciemus quia dii estis vos.
Primus ad Sion dicet: Ecce adsum, et Jerusalem evangelistam dabo.
XLII. Ecce servus meus, suscipiam eum: electus meus, complacuit sibi in illo anima mea: dedi spiritum meum super eum, judicium gentibus proferet.
Chapter XLV
Non clamabit, neque accipiet personam, nec audietur vox ejus foris.
Calamum quassatum non conteret, et linum fumigans non exstinguet: in veritate educet judicium.
Non erit tristis, neque turbulentus, donec ponat in terra judicium, et legem ejus insulæ exspectabunt.
Dedi te in fœdus populi, in lucem gentium.
Ut aperires oculos cæcorum, et educeres de conclusione vinctum, de domo carceris sedentes in tenebris.
Tacui semper, silui, patiens fui: sicut parturiens loquar, dissipabo, et absorbebo simul.
Et ducam cæcos in viam, quam nesciunt, ponam tenebras coram eis in lucem. Surdi, audite: et cæci, intuemini ad videndum.
Quis cæcus, nisi servus meus? et surdus, nisi ad quem nuntios meos misi?
XLIII. Et nunc hæc dicit Dominus, creans te, Jacob, et formans te, Israel: Noli timere, quia redemi te, et vocavi te nomine tuo: meus es tu.
Chapter XLVI
Cum transieris per aquas, tecum ero, et flumina non operient te: cum ambulaveris in igne, non combureris, et flamma non ardebit in te.
Quia ego Dominus Deus tuus, Sanctus Israel, salvator tuus, dedi propitiationem tuam Ægyptum, Æthiopiam et Saba pro te.
Noli timere, quia ego tecum sum, ab Oriente adducam semen tuum, et ab Occidente congregabo te.
Dicam Aquiloni: Da; et Austro: Noli prohibere: affer filios meos de longinquo, et filias meas ab extremis terræ.
Chapter XLVII
Ego sum, ego sum Dominus, et non est absque me salvator.
Populum istum formavi mihi, laudem meam narrabit.
Ego sum, ego sum ipse, qui deleo iniquitates tuas propter me, et peccatorum tuorum non recordabor.
Chapter XLVIII
XLIV. Iste dicet: Domini ego sum: et ille vocabit in nomine Jacob: et hic scribet manu sua, Domino, et in nomine Israel assimilabitur.
Plastæ idoli omnes nihil sunt, et amantissima eorum non proderunt eis, ipsi sunt testes eorum, quia non vident, neque intelligunt, ut confundantur.
Delevi ut nubem iniquitates tuas, et quasi nebulam peccata tua: revertere ad me, quoniam redemi te.
Laudate, cœli, quoniam misericordiam fecit Dominus: jubilate, extrema terræ; resonate, montes, laudationem, saltus et omne lignum ejus: quoniam redemit Dominus Jacob, et Israel gloriabitur.
Qui dico Cyro: Pastor meus es, et omnem voluntatem meam complebis. Qui dico Jerusalem: Ædificaberis; et templo: Fundaberis.
Chapter XLIX
XLV. Hæc dicit Dominus christo meo Cyro, cujus apprehendi dexteram, ut subjiciam ante faciem ejus gentes, et dorsa regum vertam: et aperiam coram eo januas, et portæ non claudentur.
Ego ante te ibo, et gloriosos terræ humiliabo: portas æreas conteram, et vectes ferreos confringam. Ego Dominus, et non est alter.
Formans lucem, et creans tenebras: faciens pacem, et creans malum: ego Dominus faciens omnia hæc.
Rorate, cœli, desuper, et nubes pluant justum: aperiatur terra, et germinet Salvatorem, et justitia oriatur simul: ego Dominus creavi eum.
Væ qui contradicit fictori suo, testa de samiis terræ. Numquid dicet lutum figulo suo: Quid facis, et opus tuum absque manibus est?
Væ qui dicit patri: Quid generas? et mulieri: Quid parturis?
Hæc dicit Dominus: Labor Ægypti, et negotiatio Æthiopiæ et Sabaim, viri sublimes ad te transibunt, et tui erunt. Post te ambulabunt, vincti manicis pergent, et te adorabunt, teque deprecabuntur: tantum in te est Deus, et non est absque te Deus.
In memetipso juravi, egredietur de ore meo justitiæ verbum, et non revertetur: quia mihi curvabitur omne genu, et jurabit omnis lingua.
In Domino justificabitur, et laudabitur omne semen Israel.
XLVI. Confractus est Bel, contritus est Nabo: facta sunt simulacra eorum bestiis et jumentis, onera vestra gravi pondere usque ad lassitudinem.
Audite me, domus Jacob, et omne residuum domus Israel, qui portamini a meo utero, qui gestamini a mea vulva.
Usque ad senectam ego ipse, et usque ad canos ego portabo: ego feci, et ego feram: ego portabo, et salvabo.
Vocans ab Oriente avem, et de terra longinqua virum voluntatis meæ. Et locutus sum, et adducam illud: creavi, et faciam illud.
XLVII. Descende, sede in pulvere, virgo filia Babylon, sede in terra: non est solium filiæ Chaldæorum, quia ultra non vocaberis mollis et tenera.
Et dixisti: In sempiternum ero domina: non posuisti hæc super cor tuum, neque recordata es novissimi tui.
Venient tibi duo hæc subito in die una, sterilitas et viduitas.
Chapter L
XLVIII. Scivi enim quia durus es tu, et nervus ferreus cervix tua, et frons tua ærea: transgressorem ex utero vocavi te.
Propter nomen meum longe faciam furorem meum: et laude mea infrenabo te, ne intereas.
Ecce excoxi te, sed non quasi argentum: elegi te in camino paupertatis.
Utinam attendisses mandata mea! Facta fuisset sicut flumen pax tua, et justitia tua sicut gurgites maris.
Non est pax impiis, dicit Dominus.
Chapter LI
XLIX. Audite, insulæ, et attendite, populi, de longe: Dominus ab utero vocavit me, de ventre matris meæ recordatus est nominis mei.
Et posuit os meum quasi gladium acutum: in umbra manus suæ protexit me, et posuit me sicut sagittam electam; in pharetra sua abscondit me.
Et dixit mihi: Servus meus es tu, Israel, quia in te gloriabor.
Et ego dixi: In vacuum laboravi, sine causa, et vane fortitudinem meam consumpsi; ergo judicium meum cum Domino, et opus meum cum Deo meo.
Ecce dedi te in lucem gentium, ut sis salus mea usque ad extremum terræ.
Hæc dicit Dominus: In tempore placito exaudivi te, et in die salutis auxiliatus sum tui: et servavi te, et dedi te in fœdus populi, ut suscitares terram, et possideres hæreditates dissipatas.
Ut diceres his, qui vincti sunt: Exite; et his, qui in tenebris: Revelamini. Super viis pascentur, et in omnibus planis pascua eorum.
Chapter LII
Non esurient, neque sitient; et non percutiet eos æstus et sol: quia miserator eorum reget eos, et ad fontes aquarum potabit eos.
Ecce isti de longe venient, et ecce illi ab Aquilone et mari, et isti de terra Australi.
Laudate, cœli, et exsulta, terra: jubilate, montes, laudem; quia consolatus est Dominus populum suum, et pauperum suorum miserebitur.
Et dixit Sion: Dereliquit me Dominus, et Dominus oblitus est mei.
Chapter LIII
Numquid oblivisci potest mulier infantem suum, ut non misereatur filio uteri sui? Et si illa oblita fuerit, ego tamen non obliviscar tui.
Ecce in manibus meis descripsi te: muri tui coram oculis meis semper.
Et dices in corde tuo: Quis genuit mihi istos? Ego sterilis, et non pariens, transmigrata, et captiva: et istos quis enutrivit? Ego destituta et sola: et isti ubi erant?
Et erunt reges nutritii tui, et reginæ nutrices tuæ: vultu in terram demisso adorabunt te, et pulverem pedum tuorum lingent.
Et cibabo hostes tuos carnibus suis: et quasi musto, sanguine suo inebriabuntur: et sciet omnis caro, quia ego Dominus salvans te, et redemptor tuus fortis Jacob.
L. Hæc dicit Dominus: Quis est hic liber repudii matris vestræ, quo dimisi eam? aut quis est creditor meus, cui vendidi vos? Ecce in iniquitatibus vestris venditi estis, et in sceleribus vestris dimisi matrem vestram.
Dominus dedit mihi linguam eruditam, ut sciam sustentare eum, qui lassus est verbo: erigit mane, mane erigit mihi aurem, ut audiam quasi magistrum.
Dominus Deus aperuit mihi aurem, ego autem non contradico, retrorsum non abii.
Chapter LIV
Corpus meum dedi percutientibus, et genas meas vellentibus: faciem meam non averti ab increpantibus, et conspuentibus in me.
Dominus Deus auxiliator meus, ideo non sum confusus: ideo posui faciem meam ut petram durissimam, et scio quoniam non confundar.
LI. Attendite ad Abraham patrem vestrum, et ad Saram, quæ peperit vos: quia unum vocavi eum et benedixi ei, et multiplicavi eum.
Consolabitur ergo Dominus Sion, et consolabitur omnes ruinas ejus; et ponet desertum ejus quasi delicias, et solitudinem ejus quasi hortum Domini. Gaudium et lætitia invenietur in ea, gratiarum actio, et vox laudis.
Nolite timere opprobrium hominum, et blasphemias eorum ne metuatis.
Chapter LV
Sicut enim vestimentum, sic comedet eos vermis: et sicut lanam, sic devorabit eos tinea: salus autem mea in sempiternum erit, et justitia mea in generationes generationum.
Consurge, consurge, induere fortitudinem brachium Domini: consurge sicut in diebus antiquis, in generationibus sæculorum. Numquid non tu percussisti superbum, vulnerasti draconem?
Et nunc qui redempti sunt a Domino, revertentur, et venient in Sion laudantes, et lætitia sempiterna super capita eorum, gaudium et lætitiam tenebunt; fugiet dolor et gemitus.
Ego, ego ipse consolabor vos: quis tu ut timeres ab homine mortali, et a filio hominis, qui quasi fœnum, ita arescet?
LII. Consurge, consurge, induere fortitudine tua, Sion, induere vestimentis gloriæ tuæ, Jerusalem; civitas Sancti: quia non adjiciet ultra ut pertranseat per te incircumcisus et immundus.
Quam pulchri super montes pedes annuntiantis et prædicantis pacem; annuntiantis bonum, prædicantis salutem, dicentis Sion: Regnabit Deus tuus!
Chapter LVI
Paravit Dominus brachium sanctum suum in oculis omnium gentium: et videbunt omnes fines terræ salutare Dei nostri.
Recedite, recedite, exite inde, pollutum nolite tangere: exite de medio ejus, mundamini qui fertis vasa Domini.
LIII. Quis credidit auditui nostro? et brachium Domini cui revelatum est? Et ascendet sicut virgultum coram eo, et sicut radix de terra sitienti.
Chapter LVII
Non est species ei, neque decor: et vidimus eum, et non erat aspectus, et desideravimus eum.
Vere languores nostros ipse tulit, et dolores nostros ipse portavit: et nos putavimus eum quasi leprosum, et percussum a Deo et humiliatum.
Omnes nos quasi oves erravimus, unusquisque in viam suam declinavit: et posuit Dominus in eo iniquitatem omnium nostrum.
Oblatus est quia ipse voluit, et non aperuit os suum: sicut ovis ad occisionem ducetur, et quasi agnus coram tondente se obmutescet, et non aperiet os suum.
De angustia et de judicio sublatus est: generationem ejus quis enarrabit? quia abscissus est de terra viventium: propter scelus populi mei percussi eum.
Chapter LVIII
Et dabit impios pro sepultura, et divitem pro morte sua: eo quod iniquitatem non fecerit, neque dolus fuerit in ore ejus.
Ideo dispertiam ei plurimos, et fortium dividet spolia; pro eo quod tradidit in mortem animam suam, et cum sceleratis reputatus est: et ipse peccata multorum tulit, et pro transgressoribus rogavit.
LIV. Lauda, sterilis, quæ non paris: decanta laudem, et hinni quæ non pariebas: quoniam multi filii desertæ, magis quam ejus quæ habet virum, dicit Dominus.
Ad punctum in modico dereliqui te, et in miserationibus magnis congregabo te.
Paupercula, tempestate convulsa, absque ulla consolatione. Ecce ergo sternam per ordinem lapides tuos, et fundabo te in sapphiris.
Et ponam jaspidem propugnacula tua, et portas tuas in lapides sculptos, et omnes terminos tuos in lapides desiderabiles.
Et in justitia fundaberis: recede procul a calumnia, quia non timebis: et a pavore, quia non appropinquabit tibi.
LV. Omnes sitientes, venite ad aquas: et qui non habetis argentum, properate, emite, et comedite: venite, emite absque argento, et absque ulla commutatione vinum et lac.
Quare appenditis argentum non in panibus, et laborem vestrum non in saturitate? Audite audientes me, et comedite bonum, et delectabitur in crassitudine anima vestra.
Chapter LIX
Feriam vobiscum pactum sempiternum, misericordias David fideles.
Ecce testem populis dedi eum, ducem ac præceptorem gentibus.
Quærite Dominum, dum inveniri potest, invocate eum, dum prope est.
Quia in lætitia egrediemini, et in pace deducemini: montes et colles cantabunt coram vobis laudem, et omnia ligna regionis plaudent manu.
LVI. Quia hæc dicit Dominus eunuchis: Qui custodierint sabbata mea, et elegerint quæ ego volui, et tenuerint fœdus meum.
Dabo eis in domo mea, et in muris meis locum, et nomen melius a filiis et filiabus, nomen sempiternum dabo eis, quod non peribit.
Speculatores ejus cæci omnes, nescierunt universi: canes muti non valentes latrare, videntes vana, dormientes, et amantes somnia.
LVII. Justus perit, et non est qui recogitet in corde suo, et viri misericordiæ colliguntur, quia non est qui intelligat; a facie enim malitiæ collectus est justus.
Quia hæc dicit Excelsus, et sublimis habitans æternitatem.
Propter iniquitatem avaritiæ ejus iratus sum, et percussi eum; abscondi a te faciem meam, et indignatus sum, et abiit vagus in via cordis sui.
Impii autem quasi mare fervens, quod quiescere non potest.
Non est pax impiis, dicit Dominus Deus.
LVIII. Clama, ne cesses, quasi tuba exalta vocem tuam, et annuntia populo meo scelera eorum, et domui Jacob peccata eorum.
Quare jejunavimus, et non aspexisti? humiliavimus animas nostras, et nescisti?
Chapter LX
Ecce in die jejunii vestri invenitur voluntas vestra.
Nonne hoc est magis jejunium, quod elegi? Dissolve colligationes impietatis, solve fasciculos deprimentes.
Frange esurienti panem tuum, et egenos vagosque induc in domum tuam: cum videris nudum, operi eum, et carnem tuam ne despexeris.
Tunc erumpet quasi mane lumen tuum, et sanitas tua citius orietur; et anteibit faciem tuam justitia tua, et gloria Domini colliget te.
Et ædificabuntur in te deserta sæculorum: fundamenta generationis et generationis suscitabis: et vocaberis ædificator sepium, avertens semitas in quietem.
Si vocaveris sabbatum delicatum, et sanctum Domini gloriosum, et glorificaveris eum dum non facis vias tuas, et non invenitur voluntas tua.
Tunc delectaberis super Domino, et sustollam te super altitudines terræ, et cibabo te hæreditate Jacob patris tui. Os enim Domini locutum est.
LIX. Ecce non est abbreviata manus Domini, ut salvare nequeat; neque aggravata est auris ejus, ut non exaudiat.
Manus enim vestræ pollutæ sunt sanguine, et digiti vestri iniquitate: labia vestra locuta sunt mendacium, et lingua vestra iniquitatem fatur.
Chapter LXI
Telæ eorum non erunt in vestimentum, neque operientur operibus suis: opera eorum opera inutilia, et opus iniquitatis in manibus eorum.
Pedes eorum ad malum currunt, et festinant ut effundant sanguinem innocentem: cogitationes eorum cogitationes inutiles: vastitas et contritio in viis eorum.
Viam pacis nescierunt, et non est judicium in gressibus eorum. Semitæ eorum incurvatæ sunt eis: omnis qui calcat in eis, ignorat pacem.
Multiplicatæ sunt enim iniquitates nostræ coram te, et peccata nostra responderunt nobis: quia scelera nostra nobiscum, et iniquitates nostras cognovimus.
Et conversum est retrorsum judicium, et justitia longe stetit: quia corruit in platea veritas, et æquitas non potuit ingredi.
Sed iniquitates vestræ diviserunt inter vos et Deum vestrum, et peccata vestra absconderunt faciem ejus a vobis ne exaudiret.
Chapter LXII
Conceperunt laborem, et pepererunt iniquitatem.
Ova aspidum ruperunt, et telas araneæ texuerunt: qui comederit de ovis eorum morietur: et quod confotum est, erumpet in regulum.
Palpavimus sicut cæci parietem, et quasi absque oculis attrectavimus: impegimus meridie quasi in tenebris, in caliginosis quasi mortui.
Rugiemus quasi ursi omnes, et quasi columbæ meditantes gememus: exspectavimus judicium, et non est: salutem, et elongata est a nobis.
Et vidit quia non est vir; et aporiatus est, quia non est qui occurrat: et salvavit sibi brachium suum, et justitia ejus ipsa confirmavit eum.
Chapter LXIII
Indutus est Dominus justitia ut lorica, et galea salutis in capite ejus: indutus est vestimentis ultionis, et opertus est quasi pallio zeli.
LX. Surge, illuminare, Jerusalem: quia venit lumen tuum, et gloria Domini super te orta est.
Quia ecce tenebræ operient terram, et caligo populos: super te autem orietur Dominus, et gloria ejus in te videbitur.
Et ambulabunt gentes in lumine tuo, et reges in splendore ortus tui.
Inundatio camelorum operiet te, dromedarii Madian et Epha: omnes de Saba venient, aurum et thus deferentes, et laudem Domino annuntiantes.
Qui sunt isti, qui ut nubes volant, et quasi columbæ ad fenestras suas?
Chapter LXIV
Pro eo quod fuisti derelicta, et odio habita, et non erat qui per te transiret, ponam te in superbiam sæculorum, gaudium in generationem et generationem.
Et suges lac gentium, et mamilla regum lactaberis: et scies quia ego Dominus salvans te, et redemptor tuus fortis Jacob.
Pro ære afferam aurum, et pro ferro afferam argentum, et pro lignis æs, et pro lapidibus ferrum: et ponam visitationem tuam pacem, et præpositos tuos justitiam.
Occupabit salus muros tuos, et portas tuas laudatio: populus autem tuus omnes justi, in perpetuum hæreditabunt terram, germen plantationis meæ. Minimus erit in mille, et parvulus in gentem fortissimam.
LXI. Spiritus Domini super me, eo quod unxerit Dominus me: ad annuntiandum mansuetis misit me, ut mederer contritis corde, et prædicarem captivis indulgentiam, et clausis apertionem.
Ut prædicarem annum placabilem Domino, et diem ultionis Deo nostro: ut consolarer omnes lugentes.
Chapter LXV
Ut ponerem lugentibus Sion, et darem eis coronam pro cinere, oleum gaudii pro luctu, pallium laudis pro spiritu mœroris: et vocabuntur in ea fortes justitiæ, plantatio Domini ad glorificandum.
Vos autem sacerdotes Domini vocabimini, ministri Dei nostri, dicetur vobis: Fortitudinem gentium comedetis, et in gloria earum superbietis.
Omnes qui viderint eos, cognoscent illos; quia isti sunt semen, cui benedixit Dominus.
Gaudens gaudebo in Domino, et exsultabit anima mea in Deo meo: quia induit me vestimentis salutis; et indumento justitiæ circumdedit me, quasi sponsum decoratum corona, et quasi sponsam ornatam monilibus suis.
LXII. Propter Sion non tacebo, et propter Jerusalem non quiescam, donec egrediatur ut splendor justus ejus, et salvator ejus ut lampas accendatur.
Et eris corona gloriæ in manu Domini, et diadema regni in manu Dei tui.
Chapter LXVI
Non vocaberis ultra Derelicta: et terra tua non vocabitur amplius Desolata; sed vocaberis Voluntas mea in ea, et terra tua Inhabitata: quia complacuit Domino in te, et terra tua inhabitabitur.
Super muros tuos, Jerusalem, constitui custodes, tota die et tota nocte in perpetuum non tacebunt: qui reminiscimini Domini, ne taceatis.
Et vocabunt eos populus sanctus, redempti a Domino.
LXIII. Quis est iste, qui venit de Edom, tinctis vestibus de Bosra? Iste formosus in stola sua, gradiens in multitudine fortitudinis suæ. Ego qui loquor justitiam, et propugnator sum ad salvandum.
Quare ergo rubrum est indumentum tuum, et vestimenta tua sicut calcantium in torculari?
Torcular calcavi solus, et de gentibus non est vir mecum: calcavi eos in furore meo, et conculcavi eos in ira mea: et aspersus est sanguis eorum super vestimenta mea, et omnia indumenta mea inquinavi.
Dies enim ultionis in corde meo, annus retributionis meæ venit.
Attende de cœlo, et vide de habitaculo sancto tuo: ubi est zelus tuus, et fortitudo tua, multitudo viscerum tuorum, et miserationum tuarum? Super me continuerunt se.
Tu enim pater noster, et Abraham nescivit nos, et Israel ignoravit nos: tu, Domine pater noster, redemptor noster, a sæculo nomen tuum.
LXIV. Utinam dirumperes cœlos, et descenderes! A facie tua montes defluerent. A sæculo non audierunt, neque auribus perceperunt: oculus non vidit, Deus, absque te, quæ præparasti exspectantibus te. Et facti sumus ut immundus omnes nos, et quasi pannus menstruatæ universæ justitiæ nostræ: et cecidimus quasi folium universi, et iniquitates nostræ quasi ventus abstulerunt nos. Et nunc, Domine, pater noster es tu; nos vero lutum: et fictor noster tu, et opera manuum tuarum omnes nos. Domus sanctificationis nostræ, et gloriæ nostræ, ubi laudaverunt te patres nostri, facta est in exustionem ignis, et omnia desiderabilia nostra versa sunt in ruinas. Numquid super his continebis te, Domine, tacebis, et affliges nos vehementer?
LXV. Quæsierunt me qui ante non interrogabant, invenerunt qui non quæsierunt me. Dixi: Ecce ego, ecce ego, ad gentem quæ non invocabat nomen meum. Hæc dicit Dominus: Quomodo si inveniatur granum in botro, et dicatur: Ne dissipes illud, quoniam benedictio est: sic faciam propter servos meos: et hæreditabunt eam electi mei, et servi mei habitabunt ibi. Et vos qui dereliquistis Dominum, qui obliti estis montem sanctum meum, qui ponitis Fortunæ mensam, et libatis super eam. Numerabo vos in gladio, et omnes in cæde corruetis: pro eo quod vocavi, et non respondistis: locutus sum, et non audistis: et faciebatis malum in oculis meis; et quæ nolui elegistis. Ecce enim cœlos novos creo, et terram novam: et non erunt in memoria priora, et non ascendent super cor. Non erit ibi amplius infans dierum, et senex qui non impleat dies suos: quoniam puer centum annorum morietur, et peccator centum annorum maledictus erit.
LXVI. Hæc dicit Dominus: Cœlum sedes mea, terra autem scabellum pedum meorum: quæ est ista domus quam ædificabitis mihi, et quis est iste locus quietis meæ? Vox populi de civitate, vox de templo, vox Domini reddentis retributionem inimicis suis. Antequam parturiret, peperit: antequam veniret partus ejus, peperit masculum. Numquid ego qui alios parere facio, ipse non pariam? dicit Dominus: si ego qui generationem cæteris tribuo, sterilis ero? ait Dominus Deus tuus. Lætamini cum Jerusalem, et exsultate in ea omnes qui diligitis eam: gaudete cum ea gaudio universi, qui lugetis super eam. Quia hæc dicit Dominus: Ecce ego declinabo super eam quasi fluvium pacis, et quasi torrentem inundantem gloriam gentium, quam sugetis: ad ubera portabimini, et super genua blandietur vobis. Quomodo sicut mater blandiatur, ita et ego consolabor vos, et in Jerusalem consolabimini. Quia ecce Dominus in igne veniet, et quasi turbo quadrigæ ejus; reddere in indignatione furorem suum, et increpationem suam in flamma ignis. Et ponam in eis signum, et mittam ex eis qui salvati fuerint ad gentes, et adducam omnes fratres vestros donum Domino in equis, et in quadrigis. Et erit mensis ex mense, et sabbatum ex sabbato: veniet omnis caro, ut adoret coram facie mea, dicit Dominus. Et egredientur, et videbunt cadavera virorum, qui prævaricati sunt in me; vermis eorum non morietur, et ignis eorum non exstinguetur: et erunt usque ad satietatem visionis omni carni. Gloria Patri, et Filio, et Spiritui Sancto: sicut erat in principio, et nunc, et semper, et in sæcula sæculorum. Amen.